Ocena brak

Podstawy starotestamentalne chrystologii - Królewski pośrednik zbawienia

Autor /Zenek777 Dodano /22.04.2011

Pierwszą kategorią biblijną jest królewski pośrednik zbawienia. Punktem wyjścia jest tu obietnica dana Dawidowi (2 Sm 7,). Redaktor jahwistyczny łączy królowanie dawidowe z historią Patriarchów, łącząc cztery etapy historii zbawienia, łącząc cztery obietnice: protoewangelię, obietnicę daną Abrahamowi, błogosławieństwo Jakuba i przepowiednię Balaama.

Następnie Psalmy, opierając się na obietnicy danej Dawidowi i biorąc pod uwagę kontekst historyczny starożytnego wschodu i jego koncepcję królestwa, często podejmują temat boskiego prototypu królestwa. Ta idea znajduje swoje apogeum w pismach prorockich szczególnie zaś u Izajasza i Micheasza (Iz 7,10-17; 9,1-6; 11,1-9) ale także i u innych proroków : Jr 23,5; 30,9; 33, 4-26; Ez 17,22-24; 34,23.

Oczekiwanie to nabiera kształtu szczególnie w przepowiadaniu proroków. Przede wszystkim zajęcie Kanaanu nie spełniło wszystkich obietnic Boga. Była ziemia, ale nie było zapowiedzianego pokoju, sprawiedliwości, obfitości wolności. Oczekiwania Ludu Bożego zwracają się więc ku postaci króla; oczekuje się króla sprawiedliwego, sługi sprawiedliwości Bożej, który zrealizuje obiecane dobra. Księgi Pisma, opowiadające dzieje monarchii izraelskiej ukazują jednak, że wielu królów nie spełniło swego posłannictwa.

Niektórzy jednak byli wierni przymierzu,stając się widocznym znakiem obietnicy. W tym kontekście przymierze zawarte z Izraelem łączy się z monarchią: szczególna obecność Boża pośród ludu będzie się realizowała odtąd przez `dom' Dawida (por. 2Sam 7). Oczekuje się zatem sprawiedliwego króla, potomka Dawida, który doprowadzi do końca dzieło Dawida. W tym nurcie sytuują się `proroctwa mesjańskie' a szczególnie `księga Emmanuela' (Iz 6 - 12), w której centrum znajduje się postać Króla Mesjasza, który rządzi w sprawiedliwości i pokoju i będzie nazwany `Emmanuelem', `Bogiem z nami'.

Jednak historia monarchii Izraelskiej niosła ogromne rozczarowanie: królowie nie odpowiadali na pokładane w nich nadzieje; ich rządy dalekie było od sprawiedliwości ukazywanej przez proroków. W tej sytuacji oczekiwanie mesjańskie przechodzi proces pogłębienia oczyszczenia rozszerzenia, szczególnie w relacji do doświadczenia niewoli, która kładąc kres monarchii ukazała jednocześnie jasno problem cierpienia i śmierci w planach Bożych. Szczególnie wrażliwi byli na to zagadnienie prorocy. Ich osobiste doświadczenia ukazywały, że często właśnie sprawiedliwy, przyjaciel Boga, wierny przymierzu spotyka się z odrzuceniem,wyśmianiem, a nawet i ze śmiercią.

W takim właśnie kontekście rodzą się pieśni o Słudze Jahwe Deutero Izajasza ( Iz 42,19; 49, 16; 50,4-11; 52,13-53,12) będące wyrazem tzw. mesjanizmu prorockiego. Mesjasz nie ma w nich nic z rysów polityczno - nacjonalistycznych. Pokorne głoszenie słowa, a nie sprawowanie władzy królewskiej, przyniesie ziemi prawo i prawdę Jahwe (por. Iz 42,14); cierpliwość, pokora, łagodność, gotowość wzięcia na siebie grzechów ludu sprawiają, że Sługa otrzyma prerogatywy królewskie (por. Iz 42,14; 49,5n; 53,12) i że władza królewska samego Boga utrwali się nad narodami.

Podobne prace

Do góry