Ocena brak

Podstawy i metody oceny inwestycji kapitałowych

Autor /Emilia Dodano /08.04.2011

 

Uzyskanie przez przedsiębiorstwo sukcesu w warunkach gospodarki rynkowej zależy w znacznym stopniu od trafnie podejmowanej działalności rozwojowej. Racjonalne inwestowanie generuje przyszłe zyski inwestora oraz możliwe korzyści finansowe zarówno o charakterze społecznym, jak i ogólnogospodarczym w sensie wpływów podatkowych do budżetu państwa lub do budżetów lokalnych, a także zwiększenia zatrudnienia. Działalność ta polega na angażowaniu przez przedsiębiorstwo zasobów pieniężnych w celu uzyskania przyszłych korzyści.

 

Inwestycje kapitałowe – polegają na nabywaniu przedsiębiorstw lub ich części ( akcji, udziałów), nieruchomości, obligacji, walut, złota oraz lokowaniu pieniędzy w postaci długoterminowych depozytów bankowych.

 

W rachunku ekonomicznej efektywności inwestycji kluczowe znaczenie ma poprawność szacunków dotyczących strumieni pieniężnych dochodów i wydatków (przepływów finansowych) związanych z jej realizacją. W celu uzyskania takiej poprawności należy zastosować kilka podstawowych zasad mających uniwersalny charakter.

 

  • rachunek może być sporządzony w cenach stałych (z reguły z momentu sporządzania rachunku) lub w cenach bieżących. Jeśli rachunek jest sporządzany w cenach stałych to do dyskontowania ( w rachunku NPV) musi być przyjęta realna stopa dyskontowa, jeśli w cenach bieżących to do dyskontowania należy przyjąć stopę nominalną. Z zasady tej wynika również, że wewnętrzna stopa procentowa IRR powinna być interpretowana jako realna (ceny stałe) lub nominalna (ceny bieżące).

  • przyjęcie do rachunku dochodu ujmowanego w kategoriach strumieni pieniężnych, a nie dochodu występującego jako wynik finansowy (bilansowy). Dochodem netto projektu inwestycyjnego ujmowanym w kategoriach strumieni pieniężnych jest zysk netto powiększony o te elementy kosztów, z którymi nie są związane strumienie wydatków pieniężnych (głównie amortyzacja). Strumień dochodów pieniężnych netto projektu (NCF) wyznacza się, więc równaniem:

NCF = zysk netto + amortyzacja

  • w rachunku przewidywanego zysku nie należy uwzględniać kosztów finansowych angażowania kapitału, bez względu na to , czy jest to kapitał własny czy obcy. Rachunek ten, bowiem ma odpowiedzieć na pytanie, czy i w jakim stopniu stopa zwrotu z kapitału zaangażowanego w inwestycję pokryje koszt jego pozyskania. W związku z tym zaliczenie oprocentowania np. kredytu bankowego do rachunku zysku zmniejszyłoby ten zysk. A więc taki mniejszy zysk dawałby fałszywy obraz stopy zwrotu.

  • w rachunku należy uwzględniać jedynie te strumienie dochodów i wydatków, które powstają jako bezpośredni rezultat realizacji inwestycji. Jeśli zatem firma poniosła pewne wydatki związane z realizacją rozpatrywanego projektu, lecz wydatki te zostały poniesione przed podjęciem decyzji o przystąpieniu do realizacji projektu, to koszty te nie powinny być uwzględniane (np. zostały już uwzględnione w rozliczeniach podatkowych).

  • w rachunku należy uwzględnić tzw. koszty utraconych możliwości, czyli potencjalne korzyści, których firma nie osiągnie przystępując do realizacji projektu.

  • rachunek powinien uwzględniać wpływ analizowanego projektu na pozostałe części firmy.

  • rachunek powinien uwzględniać wartość likwidacyjną obiektu na koniec okresu. Wartość ta jest, bowiem dochodem pieniężnym osiąganym przez firmę na koniec okresu eksploatacji.

 

Możliwość zwrotu zainwestowanego kapitału, czyli osiągnięcie zysku stanowi podstawowe kryterium oceny decyzji inwestycyjnej każdego podmiotu gospodarczego w związku, z czym analiza rentowności inwestycji oparta jest na określeniu stosunku rozmiarów przewidywanego zysku do zainwestowanego kapitału.

Podobne prace

Do góry