Ocena brak

Podstawowe kategorie pojęć pedagogiki społecznej

Autor /zofia Dodano /16.03.2011

  1. opieka

    •  
      •  
        • Radlińska – działalność kompensacyjno-rewalidacyjną, podejmowaną wobec jednostek niezdolnych do samodzielnej egzystencji (warunek), łącząca się z podjęciem przez opiekuna odpowiedzialności za losy owych jednostek i ich ubezwłasnowolnieniem (główne cechy), której celem jest stopniowe doprowadzenie podopiecznego do samodzielności i niezależności; ma miejsce, gdy występują zjawiska niekorzystne dla rozwoju człowieka tj. zaburzenia psychofizyczne, schorzenia, wyczerpanie fizyczne, samotność, nałogi;

        • Pieter – wychowanie opiekuńcze;

        • Jakubowski – związana z warunkami i czynnościami wychowawczo-społecznymi;

        • Kamiński:

- wąski sens – świadczenia materialne i psychiczne w stosunku do osób niezdolnych do zaspokojenia potrzeb, nie mogących dać sobie rady w życiu, osób dotkniętych klęską życiową;

- szeroki sens – pomoc udzielana społeczeństwu w celu zapobiegania wszelkiego rodzaju nieprzystosowaniu, dezintegracji społecznej, brakom zdrowotnym, moralnym, materialnym;

  1.  
    •  
      •  
        • Dąbrowski – obiektywnie konieczne czynności i zachowania podmiotów opieki wobec zależnych niesymetrycznych od nich przedmiotów, polegające na ciągłym zaspokojeniu ich ponadpodmiotowych potrzeb i kompensowaniu niedyspozycji do samozachowania lub samosterowania;

        • Maciaszkowa – ogół działań podejmowanych przez osoby i instytucje w celu stworzenia warunków do zaspokojenia potrzeb przede wszystkim dzieci i młodzieży (podejmowanie świadomie);

        • Krzeczkowski – system pomocy stosowany wobec członków społeczeństwa niezdolnych do samodzielnej egzystencji materialnej;

        • Babicki – dziedzina, której domeną jest zaspokajanie rozlicznych, różnorodnych potrzeb podopiecznych, których nie są oni w stanie samodzielnie zaspokajać i regulować w oparciu o środki publiczne;

        • Zalak, Pilchdziałanie ubezwłasnowolniające, ograniczające lub uniemożliwiające własną zaradność podopiecznego, za którego opiekun przejmuje odpowiedzialność, które nie ma powszechnego charakteru, nie propaguje swych instytucji i ogranicza zakres podopiecznych;

 

 

  1. wychowanie

    •  
      •  
        • jako:

- oddziaływanieGodlewski, Krawcewicz, Wujek

- działanie – Sośnicki, Wroczyński, Muszyński

- czynność – Rowid

- przygotowanie – Krzysztoszek

- urabianie - Sośnicki

  1.  
    •  
      •  
        • Muszyński – wąsko – wszelkie zamierzone działania mające na celu wywołanie trwałych, pożądanych zmian w osobowości dzieci, dotyczących kształtowania kierunkowych dyspozycji osobowych, jak: postawy, przekonania, uznawane wartości;

        • psychologowie – szeroko – dynamiczny, złożony układ oddziaływań społecznych wywołujących zmiany w osobowości człowieka poddawanego tym oddziaływaniom; lub – proces kształtowania osobowości przez oddziaływania względnie stałe powtarzające się lub sporadyczne, budzące silne emocje, prowadzące do powstawania w jednostce systemu regulującego jej stosunki ze światem w którym żyją;

        • socjologowie – część socjalizacji, w obrębie której mają miejsce działania planowe celowo podejmowane, kształtujące cechy osobowości pożądane z punktu widzenia interesów grupy i ideałów kultury;

        • Millerinterwencja w proces socjalizacji i w proces rozwoju osobowości;

        • Tchorzewski – ustawiczna propozycja wychowujących skierowana na wychowanka, którą może on zaakceptować lub odrzucić

        • Przecławska- spotkanie, które ma w sobie wymowę czegoś bezpośredniego i osobowego, nadając podmiotowy charakter działaniom wychowawcy i wychowanka;

        • Kwieciński – przechodzenie od przygotowywania dla ściśle określonych i reglamentowanych przyszłych ról pracowniczych i obywatelskich do przeżywania dzieciństwa i młodości oraz uczestniczenia młodzieży w życiu publicznym, przestrzegania jej prawa do wyboru, do szczęścia, do samostanowienia o sobie;

        • Izdebska – tworzenie warunków do tego, by dziecko nie tylko coraz lepiej rozumiało świat i zdobywało umiejętności komunikowania się z tym światem, ale żeby coraz lepiej rozumiało siebie, posiadło umiejętności poznawania i budowania siebie, dokonywania wyborów, podejmowania decyzji;

        • Katula – swoisty stymulator postępowania i działania, dokonywanie wyboru, przewidywanie pewnych sytuacji, nakazujący przyjęcie określonych ról i postaw społecznie użytecznych;

 

 

  1. profilaktyka społeczna prewencja;

Zalak, Pilch – dziedzina wiedzy i umiejętności praktycznych w skali mikro- i makrospołecznej, służącej zapobieganiu występowania tzw. dewiacyjnych i patologicznych zjawisk społecznych (problemów społecznych), ewentualnie służących nierozprzestrzenianiu się tychże zjawisk;

- zadanie: opis, wyjaśnianie i przewidywanie rozwoju zjawisk chorobliwych, szkodliwych, celem skonstruowania programów strategii i procedur ich zwalczania w wymiarze społecznym, globalnym oraz lokalnym i indywidualnym;

- współpraca: prawo, socjologia, pedagogika, psychologia, demografia, kryminologia, medycyna

- rodzaje:

  1.  
    •  
      • pozytywna – stosowanie w skali globalnej środków pozytywnych, inicjujących, konstruktywnych

      • negatywna – niedopuszczanie do dewiacji i dysfunkcji poprzez środki negatywne: blokada, zakaz, mandat, sankcja, odstraszanie, napiętnowanie;

 

 

  1. kompensacja

- Zalak, Pilch – złożony proces uzupełniania, wyrównywania braków oraz zastępowania deficytów rozwojowych, narządów i przystosowania się na innej możliwej drodze;

 

 

  1. ratownictwo

 

 

  1. praca socjalna

    •  
      •  
        • Radlińska – praca społeczna – wydobywanie i pomnażanie sił ludzkich, ich usprawnianie i organizowanie wspólnego działania dla dobra ludzi (ratownictwo, pomoc, opieka);

        • Marynowicz-Hetka – praca socjalno-wychowawcza – działalność o charakterze pomocy w rozwoju jednostce, grupie i społeczności, która przez ulepszanie lub przekształcanie środowiska optymalizuje rozwój wychowanka, podopiecznego;

        • Smolińska-Theiss – odkrywa siły działające w określonym środowisku, pokazuje „jak ludzie budują warunki swojego życia, jak wypełniają je wspólnotami i stowarzyszeniami lokalnymi, jak pokonują trudności i tworzą własną rzeczywistość”;

        • Kamiński:

          1. skierowanie dóbr i usług tam, gdzie istnieje indywidualna potrzeba jednostki;

          2. przygotowanie jednostki do właściwego spożytkowania otrzymanych dóbr i świadczonych usług zgodnie z jej własnym interesem i interesem społeczeństwa, odpowiednie wychowanie jednostki, które pozwoli przekształcić przez wyzwolenie własnej aktywności uczestnika nie tylko jego samego, ale i środowisko;

        • Izdebska – łączy się nie tylko z pracą opiekuńczą, ale również z psychoterapią, wychowaniem, uczestnictwem w kulturze; formy:

- doraźna (ratownictwo)

- długofalowa, wspomagająca rozwój jednostek i grup;

  1.  
    •  
      •  
        • Zalak, Pilch – celowa i zorganizowana pomoc współczesnych społeczeństw swoim niewydolnym ekonomicznie, społecznie lub fizycznie członkom;

- 1) cel: pomaganie w osobistym i społecznym usamodzielnieniu się członkom społeczeństwa potrzebującym tej pomocy; 2) zawodowe kwalifikacje konieczne do wykonywania tej pracy; 3) adresaci – osoby, grupy, społeczności;

- metody: indywidualnych przypadków, grupowa, środowiskowa;

- techniki: psychoterapia, poradnictwo, mediacja, rzecznictwo

  1.  
    •  
      •  
        •  

  2. polityka społeczna

 

 

  1. wsparcie społeczne

Zalak, Pilch – rodzaj interakcji społecznej podjętej przez jedną lub dwie strony w sytuacji problemowej, której dochodzi do wymiany informacji emocjonalnej lub instrumentalnej (jednostronna lub dwustronna, stała lub zmienna);

- 5 płaszczyzn:

  1.  
    • wsparcie emocjonalne

    • wsparcie wartościujące

    • wsparcie instrumentalne

    • wsparcie informacyjne

    • wsparcie duchowe

- cztery podstawowe układy ludzkiego życia:

  • człowiek-człowiek

  • człowiek-grupa

  • człowiek-instytucje

  • człowiek-szersze układy

 

Podobne prace

Do góry