Ocena brak

Podmiotowość w wychowaniu - Cele wychowania ku podmiotowości

Autor /Ursus Dodano /31.08.2011

a. orientacja podmiotowa i jej rozwijanie - (orientacja, zdolność do obdarzania człowieka sygnałów z otoczenia i właściwego na nich reagowania);

Orientacja podmiotowa – nastawienie na aktywność sprawczą, które obejmuje:

- generatywność – twórczość, kreatywność, zdolność człowieka do wybaczania, poza schematy myślenia i działania,

- optymizm – nastawienie na zdarzenia pozytywne,

- zaufanie do siebie – wiara we własne siły,

- selektywność – zdolność, dokonywanie w świecie wyborów osób, zdarzeń kierując się czytelnymi kryteriami,

- przyczynowość – zdolność człowieka do dostrzegania związków przyczynowo-skutkowych między zdarzeniami, ale przede wszystkim między własna aktywnością i jej następstwami;

b. poczucie podmiotowości – (poczucie – stan subiektywny, synteza doznań i doświadczeń, jako przeświadczeń człowieka o czymś, o kimś, o sobie); poczucie podmiotowości – przeświadczenie człowieka o:

- o tym, że jest przyczyną lub współ-przyczyną zdarzeń, ma moc sprawczą,

- przeświadczenie o tym, że dokonywanie wyboru i podejmowania decyzji dotyczących wartościowanych dodatni stanów rzeczy,

- przeświadczenie o tym, że jest gotów ponieść odpowiedzialność, w której sytuacje nawet wtedy, kiedy rezultaty własnego sprawstwa nie są zgodne z oczekiwaniami;

c. podmiotowa tożsamość – (tożsamość – dwojakiego rodzaju i poczucie przynależności do pewnych struktur społecznych, z drugiej strony podkreślenie naszej tożsamości); rodzaje:

- tożsamość naturalna;

- tożsamość roli (konwencjonalna);

- tożsamość „JA” (ego, „prawdziwa”);

Podmiotowa tożsamość – względnie trwały konstruktor odniesień i nastawień człowieka do siebie jako aktywnego, odpowiedzialnego sprawcy własnych czynów trenującego siebie i otaczającą rzeczywistość na poziomie wyższym od dotychczasowego; jest to struktura dynamiczna, na która składa się:

- warstwa przeświadczeń i gotowości jednostki;

- warstwa zobiektywizowanych działań; wizerunkiem jej zestawienia jest zdolność jednostki do postrzegania siebie, świat i relacji miedzy nimi układów otwartych autologicznie, epistemologicznie, aksjologicznie i prakseologicznie.

Podobne prace

Do góry