Ocena brak

Podaj charakterystykę idealizmu absolutnego Hegla

Autor /Olaf Dodano /06.07.2011

Idealizm absolutny to można powiedzieć filozoficzna ogólna teorię wszystkiego. Całość rzeczywistości można ująć w ramach „dialektycznie rozwijającej się myśli (ducha), która się myśli myśląc”. W tej filozoficznej teorii wszystko jest ze sobą powiązane i wzajemnie zależne. Owa myśl lub duch rozwija się w trzech dialektycznych fazach (wzajemnie ze sobą powiązanych); subiektywnej, obiektywnej i absolutnej. Duch subiektywny (domena logiki), heglowska dialektyczna teza - alienuje się w materialną naturę, która jest heglowską antytezą, a zarazem domeną nauk przyrodniczych (m.in. fizyki, chemii, biologii) aby się „odnaleźć” w syntezie, w duchu absolutnym (domena nauk społecznych, humanistycznych, religii i filozofii). Ta struktura ewolucji zawiera w sobie wszystko. Duch jest myślą, którą się myśli i tenże duch „myśli” również materialny wszechświat.

Wszystko co widzimy, wszystko co nas otacza, z nami samymi włącznie jest niczym więcej tylko myślą myślącego się ducha, etapem czy też fazą w dialektycznej ewolucji ducha. Kluczem do zrozumienia i poznania wszystkiego, jest triadyczna dialektyka; teza – antytezasynteza i rozpoznanie, że i ja sam jestem w końcu ową myślą, która się myśli, że ja sam myślę siebie i wszystko co mnie otacza. W tym heglowskim, schemacie zawiera się dosłownie wszystko, wszechświat z całym jego bogactwem i różnorodnością, wszystkie nauki i wszystkie byty, wszystkie działania i aktywności ludzkie, wszystko co istniało, istnieje i istnieć będzie. Człowiek jest tu tylko „kawałkiem materii doświadczającym czasu i przestrzeni”. Szczytem i niejako zakończeniem wszystkiego jest oczywiście filozofia samego Hegla, gdzie duch (filozof) uświadamia sobie, że on sam jest tylko elementem tej gigantycznej Myśli, która myśli samą siebie i myśli wszystko inne co we wszechświecie istnieje. Logos – teza obiektywizuje się w Przyrodzie – antytezie, aby się ostatecznie „zsyntetyzować”, rozpoznać w Duchu Absolutnym.

Ewolucja Absolutnego Ducha nigdy się nie kończy i właściwie nie jest nawet procesem rozciągniętym w czasie lub przestrzeni, bo i sam czas i przestrzeń są również „wytworem” tegoż Ducha. To owa myśl obiektywizując się w naturze „wytworzyła” czas i przestrzeń, aby mogła zaistnieć w formie bytów materialnych. Duch – Myśl ustawicznie się myśli, ustawicznie obiektywizuje w antytezie „wytwarzając” (myśląc) przyrodę, aby się ustawiczne „rozpoznawać”, syntetyzować w Duchu Absolutnym.

Podobne prace

Do góry