Ocena brak

Podagrycznik pospolity

Autor /Tymon Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwata roślina zielna o wysokości do 1 m, prawie naga (króciutkie owłosienie jest widoczne tylko pod lupą), z długimi, cienkimi, bujnie rozrastającymi się pod ziemią rozłogami; kłącze grubości źdźbła, w węzłach lekko zgrubiałe. Łodyga prosto wzniesiona, w górze obficie rozgałęziona, wewnątrz pusta, kanciasto żebrowana. Liście odziomkowe mają długie ogonki; są one trójkanciaste, dłuższe od blaszki. Blaszka liścia w zarysie trójkątna nie podzielona albo pojedynczo trójsieczna, u średnich i górnych liści łodygowych podwójnie trójdzielna, z ogonkowymi, jajowato-podłużnymi, ząbkowanymi odcinkami o długości 4-8 mm.

Odcinki boczne pierwszego rzędu są często tylko podwójnie klapowane; przypominają kozią raciczkę. Najwyższe, mniejsze liście siedzą na pochwach liściowych i są tylko pojedynczo trójdzielne lub nie podzielone. Dość duże baldaclj mają 10-20 promieni jednakowej długości; list-ków pokrywy i pokrywek zazwyczaj brak. Kwiaty białe, rzadko różowe lub czerwonawe, obupłcio-we lub męskie, (te szczególnie na baldachacl bocznych). Kielich bez ząbków, płatki korony odwrotnie sercowate.

Siedlisko: Przy żywopłotach, w lasach i zaroślach, na gruncie wilgotnym, nad ciekami wodnymi; w ogrodach uprzykrzony chwast.  

Rozmieszczenie: Prawie w całej Europie rozpowszechniony, rzadszy na południu.

Okres kwitnienia: Zależnie od położenia od maja do września.

Zastosowanie: Jako jarzyna podobna do szpinaku; preferowane są młode liście, łodygi i ogonki liściowe, zbierane przed kwitnieniem. Starsze liście mają smak podobny do pietruszki i służą raczej jako przyprawa. Zwłaszcza w północno-zachodnich Niemczech roślina ta należy do tzw. ziół dziewięciorakich i zbierana jest na „zieloną zupę".

Podobne prace

Do góry