Ocena brak

Pod rządami rodu Teofilakta

Autor /Oktawia Dodano /19.04.2013

Rzym zyskał polityczne uspokojenie, ale nie był wolny od intryg w rodzinie Teofilakta i w obsadzaniu Stolicy Apostolskiej. Źródłem intryg była niewątpliwie żona Teofilakta, Teodora, i ich dwie córki, Marozjai Teodora Młodsza, przedstawione w najczarniejszych kolorach przez ówczesnego kronikarza,Liutpranda z Cremony, lubującego się w skandalach.

Po papieżach, Anastazym III (911-913) i Lando (913-914) o których działalności mało wiadomo, objąłStolicę Apostolską dotychczasowy arcybiskup w Rawennie, Jan X (914-928), rzekomo za cenę niedozwolonegozwiązku z Teodora. Papież zorganizował z Teofilaktem i Alberykiem z Spoleto ligę antysaraceńskąi wziął osobiście udział w zwycięskiej bitwie nad Garigliano (915). Po śmierci obu możnych obiecałkoronę cesarską królowi Italii, Hugonowi, ale spotkał się z opozycją Marozji, wówczas żony hrabiegoGwidona z Tuskulum. Zbuntowana przez nią szlachta rzymska uwięziła papieża w 928 roku i spowodowałajego śmierć, chyba przez uduszenie. Marozja, posługująca się tytułami: patrycjuszka (patricia) iksiężna (senatrix), narzuciła wybór następnych papieży, Leona VI (928-929) i Stefana VIII (929-931), nakoniec zaś doprowadziła do wyboru swego syna, Jana XI (931-936).

Utraciła jednak wpływy przez buntinnego swego syna, Alberyka, z małżeństwa z Alberykiem z Spoleto. Alberyk zbuntował się, gdy jakowdowa wychodziła za mąż za króla Hugona. Zmusił Hugona do ucieczki z Rzymu, matkę osadził w więzieniu,bratu przyrodniemu, papieżowi, zostawił działalność wyłącznie kościelną.

Alberyk, książę i senator wszystkich Rzymian rządził przez długie lata (932-954). Osobiście pobożny,skłonny do reformy zakonnej, zapoczątkowanej w Cluny, fundator klasztoru Najświętszej Maryi Pannyna Awentynie, trzymał w zależności od siebie kolejnych papieży, Leona VII, Stefana IX, Marinusa II iAgapita II. Pod koniec swego życia zobowiązał Rzymian pod przysięgą, że po Agapicie II wybiorą papieżemjego syna Oktawiana. Gdy to się stało, Oktawian przyjął imię Jan XII (955-963). Zmiana imieniawystąpiła po raz pierwszy już w VI wieku (za Jana II 533-535), ale teraz wzorowana na Janie XII, stałasię regułą.

Jan XII sprawował w Rzymie samodzielnie władzę papieską i świecką. Obejmując jednak Stolicę Apostolskąjuż w 17 roku życia, nie ograniczał się żadnymi normami, prowadził się niemoralnie, oddanyprzede wszystkim polityce, której zadaniom także nie zdołał sprostać.

Podobne prace

Do góry