Ocena brak

Poczet cesarzy rzymskich - Septymiusz Sewer (Lucius Septymius Severus)

Autor /Celestyn Dodano /24.10.2011

ur. 11 kwietnia 146 r.

zm. 4 lutego 211 r.

- od kwietnia 193 r. panował jako Imperator Caesar Lucius Septimus Severus Pertinax Augustus

- został zaliczony w poczet bogów.

Urodził się w afrykańskim mieście Leptis Magna, jego rodzina należała do stanu ekwitów, była średnio zamożna, w wieku 18 lat w Rzymie studiował prawo, za panowania Aureliusza został senatorem, odbył służbę wojskową jako trybun, został legatem namiestnika na Sardynii, a późnej w Afryce, 174 r. został trybunem w Rzymie, następnie został dowódcą legionu IV Scytyjskiego, po panowaniu Kommodusa powierzono mu namiestnictwo Galii Lugduńskiej, w 190 r. otrzymał namiestnictwo Panonii Górnej w chwili śmierci Pertynaksa miał pod swoimi rozkazami trzy legiony. Kiedy dotarł do Rzymu ukarał pretorian stacjonujących w mieści, skazał ich na wygnanie pod groźbą śmierci. Zmienił sposób rekrutowania pretorianów, w stolicy przebywał tylko miesiąc podczas, którego urządził uroczysty pogrzeb Partynaksa. Musiał wyruszyć przeciw Nigerowi, Decimus Klodiusz w Brytanii zrezygnował z tytułu, pozostało dwóch cesarzy Niger i Septymiusz.

Działania wojenne rozpoczęto w cieśninach Morza Czarnego, w tym rejonie dowódcą wojsk Septymiusza był Sewer, a dowódcą wojsk Nigera Emilian, w 193 r. w pobliżu miasta Cyzykos Sewer pokonał wojska Emilian; w styczniu 194 r. doszło do nowej bitwy pod Kius po długiej bitwie wojska Nigera, którymi osobiście dowodził wycofały się. Od Nigera zaczęły odłączać się kolejno sprzyjające mu prowincje, Egipt, Fenicja, Palestyna. W 194 r. wojska Sewera zatrzymały się na łańcuchu gór Taurus dobrze bronionym przez wojska Nigra. Do ucieczki zmusiła armię Nigra potężna ulewa, która podmyła fundamenty fortyfikacji i zamieniła je w kupę gruzu. Do decydującej bitwy doszło w 194 r. pod miejscowością Issus, i znowu pogoda pomogła wojskom Sewera zadali Nigerowi ogromną klęskę, sam dowódca zdołał uciec do Antiochii, ale pościg dopadł go szybko, został zabity.

W 195 r. zwycięski Sewer wyruszył z armią nad Eufrat i stworzył dwie nowe prowincje. Po zakończeniu tej kampanii próbował pozbyć się Albina, przygotował zamach, który się nie udał, żołnierze Sewera i senat uznały Albina wrogiem publicznym, w 196 r. Albin przerzucił swoje wojsko do Galii gdzie zyskał duże poparcie, wybuchła nowa wojna domowa, Sewer przebył wraz ze swoją armią drogę z Mezopotamii pod Alpy. 19 lutego 197 r. doszło do decydującej bitwy wojska Sewera po długiej bitwie odniosły zwycięstwo. W Imperium rozpoczął się proces oskarżania i zabijania tych, którzy wystąpili przeciw Sewerowi, m.in. zabito ponad 50 senatorów. W 197 roku Cesarz wyruszył ponownie przeciw Partom, którzy podczas wojny domowej zaatakowali posiadłości rzymskie.

Ich państwo zostało zdobyte i zniszczone przez rzymskie legiony. Sewer wraz ze swoją rodziną odbył kilkuletnią podróż po Imperium, do Rzymu powrócił dopiero w 202 r. Podczas swego pobytu w Rzymie skazał na śmierć Plautiana, który wcześniej był jego przyjacielem, ale nadużywał daną mu władzę, do jego śmierci przyczynił się syn Sewera Karakall, wznowiono znowu prześladowania chrześcijan, a igrzyskom nie było końca. W 208 r. wyruszył do Brytanii w celu ujarzmienia szkockich plemion. Cesarz trzykrotnie wyprawiał się z wojskiem do Kaledonii, czwartej wyprawy nie dożył zmarł 4 lutego 211 r. W chwili śmierci miał 65 lat jego panowanie trwało 17lat.

Podobne prace

Do góry