Ocena brak

Początki telewizji

Autor /Adam Dodano /31.01.2012

Pomysł przesyłania obrazów na odległość za pomocą sygnałów elektrycznych narodził się w latach 70. ubiegłego stulecia. Wprowa­dzana obecnie telewizja cyfrowa jest technicznie bardzo odległa od tamtych pierwotnych pomysłów.
Idea telewizji (od łacińskiego video - widzieć, i greckiego tele - odległy) pochodzi od dwóch brytyjskich uczonych Ayrtona i Perry'ego. W latach 70. XIX wieku zbudowano pierwsze foto­komórki, które mogły zamieniać światło pa sygna­ły elektryczne. Ayrton i Perry zaproponowali uży­cie układu takich fotokomórek pokrywających pewną powierzchnię do zapisu zmian natężenia oświetlenia generowanych przez obraz jakiegoś przedmiotu, rzucany na nie poprzez układ optycz­ny. Im więcej światła pada na fotokomórkę, tym większy prąd ona wytwarza. Prąd generowany przez daną fotokomórkę służyć mógłby do zapa­lania żaróweczek w odpowiednim układzie wy­świetlającym, na który można by było przesłać obraz przedmiotu. Zaproponowana w roku 1880 idea nie doczekała się realizacji, a to z tego powo­du, że prąd wytwarzany w fotokomórce był zbyt słaby, aby umożliwić pracę jakiejkolwiek żaróweczki. Wówczas nie znano jeszcze żadnej meto­dy wzmocnienia sygnału prądowego.
Następny wielki krok ku telewizji wykonał Nie­miec Paul Nipkow. W 1884 r. zaproponował istot­ną zmianę systemu - zamianę układu ogniw i żaró­weczek na pojedyncze ogniwo i pojedyncze źródło światła jako odbiornik. Możliwe to było dzięki za­stosowaniu „dysku skanującego", czyli wirującej tarczy z odpowiednio rozmieszczonymi otworka­mi. Wirujący dysk umożliwiał dotarcie do fotoko­mórki światłu z różnych partii obrazu w pewnej sekwencji czasowej, określanej poprzez rozkład otworów. W ten sposób cały obraz był zapisywany przez czas pełnego obrotu dysku w postaci impulsów elektrycznych. Teoria głosiła, że obraz może zostać odtworzony dzięki źródłu światła ste­rowanemu wytworzonym prądem oraz ^trujące­mu z taką samą prędkością identycznemu dysko­wi. Aby zaistniało złudzenie oglądania pełnego 3 obrazu, a nie serii impulsów świetlnych, prędkość obrotowa dysku musiałaby być odpowiednio duża, by okres jego obrotu był krótszy od bezwładności ludzkiego oka. System Nipkowa nie doczekał się praktycznej realizacji ze względu na brak możli­wości wzmacniania sygnałów prądowych.
Działające systemy telewizyjne musiały po­czekać na wynalazek triody - lampy elektronowej, która mogła być użyta jako wzmacniacz sygnału elektrycznego. Wynaleziona w 1906 r. przez Ame­rykanina Lee de Foresta lampa umożliwiała Szko­towi Johnowi Logie Bairdowi budowę systemu telewizji opartego na pomyśle Nipkowa. W roku 1926 Baird mógł już zademonstrować pierwszy system przesyłania obrazów za pomocą fal radio­wych. W 1932 roku BBC zgodziła się rozpocząć serię eksperymentalnych transmisji telewizyjnych.
Do czasu rozpoczęcia regularnych transmisji w 1936 roku BBC zaadaptowała inny system stwo­rzony przez kompanię American Marconi/EMI. System ten był całkowicie elektroniczny, nie wy­magał stosowania żadnych elementów ruchomych, co czyniło go znacznie pewniejszym od mecha­nicznego systemu Bairda. Obrazy były odtwarza­ne skanującą wiązką elektronową padającą na ekran luminescencyjny w lampie kineskopowej. Z począt­ku ekran dzielono na 405 linii poziomych, po któ­rych odbywało się skanowanie, lecz potem ich ilość zwiększono do 625 (525 w USA). Dawało to znacz­nie lepsze rezultaty niż system mechaniczny, wyko­rzystujący zaledwie 30 linii.

Podobne prace

Do góry