Ocena brak

Pocałunek

Autor /Elig Dodano /28.05.2013

Pocałunek jest wyrazem miłości albo czci.

Pocałunek liturgiczny jest szczególnie częsty w obrzędzie Mszy św. Wyrazem czci jest ucałowanie ołtarza, księgi Ewangelii, pateny, paramentów. Pocałunek składa się na naczyniach z nowo poświęconymi olejami świętymi, na krzyżu podczas adoracji krzyża w Wielki Piątek, na relikwiach i różnych poświęconych przedmiotach. Wyrazem szacunku jest również pocałunek papieskiego, biskupiego i prałackiego pierścienia albo ręki kapłana. Pocałunek pierścienia bezpośrednio przed przyjęciem Komunii świętej był pierwotnie znakiem prawo wierności, przynależności do jednego Kościoła katolickiego.

Pocałunek pokoju („Pax”), ceremonia podczas uroczystej Mszy św. odprawianej z asystą bądź Mszy koncelebrowanej, następująca dawniej po Agnus Dei a przed Komunią świętą, obecnie po Modlitwie o pokój, a przed Agnus Dei, jest znakiem braterskiej miłości i zgody. Pocałunek pokoju bywał w niektórych miejscowościach (od XIV w.) przekazywany uczestniczącym we Mszy św. za pośrednictwem pacyfikału, tabliczki wykonanej z kości słoniowej, metalu czy drewna i ozdobionej religijnymi motywami.

Pocałunek pokoju wyraża wspólnotę z Chrystusem. Kościół otrzymuje niejako pocałunek samego Logosu, o który prosi Oblubienica w Pieśni nad Pieśniami (1,2). ,,Osculum pacis” stanowi rękojmię pokoju. „Nie myśl — pisał Cyryl Jerozolimski — że chodzi tu o taki pocałunek, jaki widzimy u przyjaciół na rynku. Ten pocałunek jednoczy serca i prowadzi do przebaczenia uraz, jest oznaką pojednania i zapomnienia o krzywdach. Wszak Chrystus powiedział: Jeżeli ofiarę swą przynosisz do ołtarza i tam przypominasz sobie, iż brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam przed ołtarzem swą ofiarę i idź wpierw i pojednaj się z bratem swym, a potem dopiero wróć i złóż swą ofiarę (Mt 5,23—24).

Podobne prace

Do góry