Ocena brak

Płatowatość nerki

Autor /dianka Dodano /11.01.2012

U płodu ludzkiego i u małego dziecka powierzchnia nerki nie jest gładka tak jak u dorosłego, lecz warstwa zewnętrzna miąższu nerkowego kora nerki, jest wypuklona w miejscach, którym w głębi miąższu — w rdzeniu nerki odpowiadają wypukłe podstawy piramid nerkowych; te wypuklenia powierzchni zaznaczają płaty nerkowe (lobi renales) występujące w liczbie 10—20, oddzielone wcięciami. Każdemu wcięciu odpowiadają w głębi słupy nerkowe. Później (mniej więcej począwszy od 4 roku) z wcięć tych pozostają najwyżej tylko ślady; kora bowiem w ciągu wzrastania silnie grubieje, nierówności zewnętrzne wygładzają się i nerka zazwyczaj utraca swą budowę płatowatą. Zupełnie inaczej proces ten przebiega u ssaków (np. u wieloryba, niedźwiedzia), u których wcięcia między płatami z wiekiem zamiast zanikać stają się wyraźniejsze. Nerka taka składać się może z wielu małych płatów (renaili) i każdy z nich tworzy małą. odrębną nerkę. Wcięcia między-płatowe mogą czasem zachować się i u dorosłego człowieka, mówimy wówczas o nerce płatowatej (ren lobatus).

Podobne prace

Do góry