Ocena brak

Płatki zastawki

Autor /evelynda Dodano /18.01.2012

Poszczególne płatki zastawki u swego przyczepu do pierścienia włóknistego łączą się z sobą. Wcięcia oddzielające je nie sięgają bowiem przez całą długość płatków, wskutek czego w najbliższym sąsiedztwie pierścieni włóknistych płatki tworzą krótką cewę, w dalszym przebiegu dopiero wcięciami podzieloną na poszczególne płatki. Wielkość płatków, a tym samym kształt szczeliny w zamkniętej zastawce ulega dużej zmienności. Część obwodowa płatków jest grubsza, część środkowa cieńsza. Na każdym płatku odróżniamy dwie powierzcłinie, jedną zwróconą do przedsionka, drugą do ściany komory, oraz dwa brzegi, jeden dokoła przytwierdzony do pierścienia włóknistego i drugi wolny, nierówny, wyżłobiony w formie arkad; u noworodka zawierać on może małe grudki tkanki łącznej (noduli Albini); przypuszczalnie są to pozostałości poduszeczek wsierdzia, z których powstają zastawki; grudki te wkrótce zanikają i brak ich jest w sercu osoby dorosłej.

Do wolnego brzegu płatków, jak również do ich powierzchni komorowej dochodzą delikatne pasemka, struny ścięgniste, które stanowią urządzenie umocowujące i napinające płatki; prąd krwi napina płatki tak jak wiatr nadyma żagle. Płatki nigdy nie przylegają do ściany serca, lecz we wszystkich położeniach żywego narządu są tak ustawione, że swobodnie «powiewają» we krwi.

Podobne prace

Do góry