Ocena brak

PLANOWANIE A PROCESY ŻYWIOŁOWE W PRZESTRZENI

Autor /Alwin Dodano /19.09.2011

W. Kwaśniewicz - zachowanie równowagi między rozwojem społecznym opartym na naukowym poznaniu rzeczywistości a procesami żywiołowymi, nie zawsze możliwymi do przewidzenia i kontrolowania. Żywiołowość wg niego to nie tylko dewiacje i zakłócanie w planowaniu ale też działania spontaniczne nie wymuszone okolicznościami zewnętrznymi, zachowania wyzwolone w skutek wystąpienia niemożliwych do przewidzenia kataklizmów, zjawiska ze sfery makrospołecznej o charakterze historyczno - przyrodniczym i działania oparte na swobodnej grze sił, niekontrolowane ale możliwe do podporządkowania planowaniu.

Badania nad interferencją zjawisk planowych i żywiołowych w miastach Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego (region kraju z najgęstszą siecią miast),

Objawy niewydolności struktury osadniczej regionu - zagęszczenie zabudowy, brak wolnych terenów pod dalszą budowę miast i ich rozwój, szkody powstałe w związku z eksploatacją górniczą filarów ochronnych, niefunkcjonalny układ komunikacyjny.

2 grupy problemów - strukturalno - funkcjonalne podziały przestrzeni miejskich i ich społeczne skutki w dziedzinach życia, oraz przeobrażenia stylu życia zbiorowości wielkomiejskiej. Obserwowane we wszystkich miastach GOP zjawisko dominacji sfery produkcji nad sferą konsumpcji i dysfunkcje rozmieszczenia dóbr i usług stwarzają wiele barier i ograniczeń w codziennym życiu mieszkańców, wymuszają określone zachowania przestrzenne np. uciążliwe dojazdy do pracy, do teatru, po zakupy.

Inną cechą tych miast jest brak wyodrębnionego centrum. Tychy, Dąbrowa Górnicza - przykłady rozwoju planowego miast, związanego z powojennymi procesami uprzemysłowienia. Ruda Śląska i Siemianowice - przykłady żywiołowej industrializacji.

Podobne prace

Do góry