Ocena brak

Pion kontrolny

Autor /Fryderyk Dodano /30.11.2011

Kontrola to:

  1. ustalenie stanu obowiązującego (wyznaczenie)

  2. ustalenie stanu rzeczywistego

  3. porównanie tych stanów

  4. wyjaśnienie przyczyn rozbieżności

  5. ocena kontrolowanej działalności i formułowanie wniosków zmierzających do usunięcia stwierdzonych rozbieżności.

Należy rozróżnić kontrolę instytucjonalną dokonywaną przez wyspecjalizowane upoważnione organy posiłkowe jak: NK czy RIO (regionalne izby obrachunkowe) i kontrolę funkcjonalną dokonywaną przez komórki wewnętrzne w danym podmiocie. Można też mówić o następujących rodzajach kontroli finansowej:

  1. kontrola wstępna

  2. kontrola źródłowa i kameralna

  3. kontrola formalna i merytoryczna

  4. kontrola pełna i odcinkowa itp.

NIK – jest organem kontroli państwowej, który kontroluje działalność organów administracji rządowej, NBP, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych, organów samorządu terytorialnego z punktu widzenia celowości lub tylko legalności i gospodarności.

Kontrola skarbowa jest swoistego rodzaju kontrolą finansową, której celem jest ochrona interesu praw majątkowych Skarbu Państwa oraz skuteczności wykonywania zobowiązań podatkowych i innych należności stanowiących dochody budżetu państwa.

Na gruncie ustawy o finansach publicznych wprowadzono pojęcie kontroli finansowej i pojęcie audytu wewnętrznego.

Kontrola finansowa – to element kontroli wewnętrznej a zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych należy przez nią rozumieć zapewnienie przestrzegania procedur kontroli oraz przeprowadzenie wstępnej oceny celowości zaciągania zobowiązań finansowych i dokonywania wydatków ze środków publicznych, udzielania zamówień publicznych oraz zwrotu środków publicznych, publicznych także prowadzenie gospodarki finansowej oraz stosowanie odpowiednich procedur.

Audyt wewnętrzny to ogół działań przez które kierownik jednostki uzyskuje obiektywną niezależną ocenę funkcjonowania jednostki w zakresie gospodarki finansowej pod względem legalności, gospodarności i celowości oraz rzetelności, a także przejrzystości i jawności.

Judyt wewnętrzny obejmuje w szczególności:

  • badanie dochodów księgowych oraz zapisów w księgach rachunkowych

  • ocenę systemu gromadzenia środków publicznych i dysponowanie nimi oraz gospodarowanie mieniem.

  • Ocenę efektywności i gospodarności zarządzenia finansowego

Art. 35 d – Ustawy o finansach publicznych

Judyt wewnętrzny w jednostce prowadzi zatrudniony w niej audytor wewnętrzny z tym, że w państwowej jednostce budżetowej działającej poza granicami RP przeprowadza audytor wewnętrzny zatrudniony w jednostce nadrzędnej lub nadzorującej (podobnie przy audycie wewnętrznym prowadzonym w US iUC).

Do przeprowadzenia audytu uprawnia imienne upoważnienie wystawione przez kierownika jednostki oraz legitymacja skarbowa lub dowód osobisty. W przypadku wymagającym specjalnych kwalifikacji audytor wewnętrzne może w porozumieniu kierownikiem jednostki powołać rzeczoznawcę. Sprawozdanie z przeprowadzenia audytu wewnętrznego jest przekazywane kierownikowi jednostki. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania sprawozdania nie zostaną podjęte działania, których celem jest usunięcie nieprawidłowości, kierownik jednostki informuje o tym głównego inspektora audytu wewnętrznego oraz audytora wewnętrznego uzasadniając jednocześnie, dlaczego te działania nie zostały podjęte.

Podobne prace

Do góry