Ocena brak

PIERWSZY OKRES FILOZOFII ŚREDNIOWIECZNEJ (DO XII n.e.)

Autor /Waldemar1888 Dodano /21.04.2011

CECHY FILOZOFII TEGO OKRESU

Źródła:

  • kult filozofii starożytnej przy jej znikomej znajomości:

    • Arystotelesautorytet w logice (przekłady Boecjusza „de Interpretatione”, „Kategorie”, ponadto: Porfiriusz, komentarze Boecjusza, wykłady logiki Augustyna, podręczniki Marcjana Capelli i Kasjodora, przekłady Jakuba z Wenecji – XII n.e.), brak znajomości pism przyrodniczych, metafizycznych i innych (pierwsze pisma – XII/ XIII n.e.)

    • Platon – autorytet w teologii i kosmologii (uboga znajomość bezpośrednich pism – przekłady Cycerona i Chaldidiusa fragmentów „Timaiosa”, ponadto pisma Augustyna, przekłady Fedona i Menona – XII n.e.)

    • neoplatonizm (znany tylko z pism Pseudo – Dionizego i Maksyma Wyznawcy w przekładzie Jana Szkota Eriugeny – IX n.e., reszta w XII n.e.)

    • epikurejczycy, stoicy, sceptycymałe znaczenie (brak bezpośredniej znajomości pism, od XII w. znane pisma Lukrecjusza, Sekstusa Empiryka i innych)

    • Cyceron, Seneka, pisarze eklektyczni końca starożytności (Marcjan Capella, Kasjodor, Chalcidius– jako informatorzy), również Boecjusz (wśród informatorów jedyny autorytet sam w sobie)

  • autorytety chrześcijańskie:

Miejsce filozofii:

  • do IX n.e. – encyklopedia nauk (do XII n.e. utożsamiano ją czasem ze sztukami wyzwolonymi)

  • potem – logika, kosmologia, psychologia (odzyskiwanie wiedzy, próby budowy systemu); wiązanie metafizyki, psychologii i etyki z teologią (stopień najwyższy edukacji), natomiast logiki z dialektyką (sztuka wyzwolona, trivium) [w tym okresie przeciwstawianie filozofii teologii dotyczyło logiki, reszta filozofii traktowana była jako część teologii]

Filozofia wczesnego średniowiecza – przedscholastyczna (brak formy, programu i metody, okres wyrabiania form scholastycznych i indywidualne ich stosowanie).

Kierunki:

Cechy filozofii:

  • początkowo (VI – IX n.e.) - ratowanie i zbieranie fragmentów dawnej nauki, zamierzenia encyklopedyczne:

  • potem (VIII/ IX n.e.) rozkwit wczesnośredniowieczny (okres Karolingów – Karol Wielki gromadził uczonych na swoim dworze, otwierał szkoły i popierał naukę):

  • przerwa w rozwoju (IX – XI n.e.)

  • odżycie kultury teologiczno – filozoficznej (XII n.e.), wraz z rozwojem sztuki (gotyk), wybitni uczeni – różnorodne zainteresowania (filozofia, teologia, humanizm), zbieranie materiałów i odszukiwanie starożytnych wzorów; wyrabianie metody i terminologii, wytwarzanie i ścieranie się nowych koncepcji, podstawy do stworzenia systemu filozoficznego

Środowiska filozoficzne:

a) początkowo: Wyspy Brytyjskieschronisko kultury

b) potem: Francja (Karol Wielki) – główne szkoły

c) stopniowo: również Niemcy, Włochy – kilka szkół

Szkoły:

  • były w rękach duchownych

  • typy: klasztorne, biskupie (katedralne i kapitulne), pałacowe

  • cechy: ośrodki nauczania i nauki zarazem (biblioteki, uczeni i środowisko naukowe)

  • tok nauczania:

Podobne prace

Do góry