Ocena brak

Pieprzycznik przydrożny

Autor /Gabriel7474 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Żółtawozie-lona bylina, o wysokości 15-90 cm, naga lub skąpo owłosiona, z długim korzeniem palowym, który przez liczne rozgałęzienia tworzy górne pędy boczne; służą one do rozmnażania wegetatywnego. Łodyga prosto wzniesiona, ku górze rozgałęziona, lekko kanciasta i zwykle krótko owłosiona, podobnie jak liście. Są one podłuż-no-eliptyczne, łukowato ząbkowane. Liście dolne na ogonkach z klinowatą nasadą; więdną jeszcze przed kwitnieniem. Górne liście są bezogonkowe, obejmujące łodygę, z sercowa-to-strzałkowatą nasadą. Małe, białe, pięknie pachnące kwiaty stoją w gęstych podbal-dachach bez podsadek. Cztery działki kielicha, skośnie odstające, tępe, z szerokim rąbkiem błoniastym.

Cztery płatki korony, około dwa razy dłuższe od kielicha, z paznokciami; blaszka płatków odwrotnie jajowata. Pręcików sześć, dwa krótkie i cztery długie, pojedyncze. Sześć gruczołów miodnikowych, boczne są w kształcie półksiężyca. Zalążnia górna, dwukomorowa z 2-4 zalążkami. Graniaste owocostany są luźne, wydłużone, z długimi, odstającymi szy-pułkami. Sercowato wzdęte łuszczynki nie otwierają się, są bez rąbka, z długą szyjką. Łuszczynki często zawierają tylko jedno nasienie, mniej więcej jajowate i słabo ściśnięte, gładkie, brunatne, w stanie wilgotnym śluzowate.

Siedlisko: Głównie w obszarach suchych i ciepłych, na rumowiskach, przy brzegach dróg, na nasypach kolejowych - rozproszony, ale występujący w dużych grupach.  

Rozmieszczenie: Pochodzi prawdopodobnie z Europy Południowej, ale dzisiaj jest rozpowszechniony jako chwast prawie w całej Europie; w Alpach dochodzi do 2000 m n.p.m.

Okres kwitnienia: Od maja do września.

Zastosowanie: Zioło o ostrym smaku, służy jako korzenna przyprawa do sałatek i twarożku ziołowego. Pikantne nasiona są używane jak pieprz.

Podobne prace

Do góry