Ocena brak

Pieczarnik wioski

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina bezpłucnikowate (Plethodontidae)

Wygląd: trudny do odróżnienia od poprzedniego gatunku - p. sardyńskiego. W zasadzie jest nieco mniejszy, ma bardziej kanciasty pysk, a palce tylnych stóp są na końcach zaokrąglone, a nie tępo ścięte. Ubarwienie grzbietu jest często bardziej kontrastowe i jaskrawe niż u H. genei; nierzadko biało plamisty brzuch jest natomiast ciemniejszy. Długość ciała 110-120 mm.  

Występowanie: północne i środkowe Włochy i bardzo mały obszar w południowo-wschodniej Francji.

Środowisko: tak jak pokrewny gatunek z Sardynii, H. italicus jest przez cały rok niezależny od wody; znajduje się go również w środowiskach o stale wysokiej wilgotności powietrza i stałych niskich temperaturach. Także on występuje przede wszystkim w jaskiniach. Trzyma się w nich nie tylko blisko wejścia, w częściach jasno oświetlonych, lecz również w pogrążonych w półmroku, lub ciemnych, głębokich miejscach. Wnętrze jaskiń penetruje zwykle do odległości 40, a nawet 65 m od wejścia.

Tryb życia: pieczarnik włoski ma podobne do p. sardyńskiego wymagania środowiskowe i prowadzi zbliżony do niego tryb życia.

Rozród: jest podobnie uniezależniony od wody jak pokrewny p. sardyński.

Pokarm: stawonogi, skąposzczety, ślimaki.

Uwagi: oba gatunki pieczarników (Hydromantes) omijają zdecydowanie mokre miejsca. W jaskiniach występują na spękanych, pełnych nisz, stale wilgotnych ścianach, natomiast nie schodzą lub tylko na krótko na dno pełne kropel wody. Te żwawe i dobrze wspinające się płazy ogoniaste należą do rodziny bezpłucnikowatych (salamander bezpłucnych), które jako dorosłe cechują się całkowitym uwstecznieniem płuc. Oddychają wyłącznie poprzez cienką skórę okrywającą ciało i przez śluzówkę jamy gębowej.

Podobne prace

Do góry