Ocena brak

Piaskarka algierska

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina jaszczurko-wate (Lacertidae)  

Wygląd: wyjątkowo smukta jaszczurka o małej głowie, silnie kilowatych łuskach grzbietowych i bocznych oraz bardzo długim ogonie. Grzbiet jasno- lub ciemnobrązowy, względnie oliwkowy. Na jego bokach znajdują się 2 wyraźne, białawe lub żółtawe paski, odgraniczające grzbiet od bardzo ciemnych boków ciała. W okolicy łopatki niebieska plama. Środek grzbietu jest niekiedy pokryty rozmytym, ciemnym rysunkiem. Dolna strona tylnych nóg i ogona zwykle czerwonawa, a brzuch białawy do zielonkawego. Samce w okresie godowym mają pomarańczowo ubarwione boki głowy i podgardle. Całkowita długość ciała 310 mm.

Występowanie: Półwysep Iberyjski, najbardziej skrajne obszary południowej Francji i Isola di Conigli, ponadto północno-zachodnia Afryka.

Środowisko: nasłonecznione, pełne kryjówek obszary z bujną roślinnością zielną.

Tryb życia: aktywna szczególnie w godzinach przed- i popołudniowych, preferuje obszary pełne dogodnych ukryć, chętnie przebywa również na zupełnie odsłoniętych, nasłonecznionych terenach. P. algierska dobrze się wspina.

Rozród: po dość długim okresie zimowania odbywa się kopulacja, podczas której samiec mocno kąsa samicę w okolice szyi. Składające się z 8—10 jaj złoże samica zasypuje ziemią.

Pokarm: szarańczaki, małe świerszcze, chrząszcze, pareczniki, pająki, mrówki i rozmaite owady latające oraz małe jaszczurki.

Wrogowie: naturalnymi wrogami piaskarki algierskiej są połoz podkowiasty i malpolon, a także pustułki, pójdźki i gąsiorki. Atakują ją również dudki.

Uwagi: na niewielkiej wysepce Galitone u wybrzeży Tunezji żyje populacja piaskarki algierskiej o wyjątkowo ciemnym ubarwieniu ciała. Piaskarki te chętnie wspinają się na skały i krzewy by grzać się w słońcu.

Podobne prace

Do góry