Ocena brak

PETAIN PHILIPPE OMER (1856-1951) - polityk

Autor /ala125 Dodano /28.02.2011

Francuski oficer, okryty sławą do­wódca obrony Verdun podczas 1 woj­ny światowej, w latach 1917-18 do­wodził wojskami francuskimi na froncie zachodnim. W latach 1918-31 był generalnym inspektorem armii oraz wiceprzewodniczącym Najwyż­szej Rady Wojennej i Najwyższej Ra-. dy Obrony Narodowej (1920-31). Ja­ko minister wojny i przewodniczący Najwyższej Rady Wojennej (od 1934 r.) był przeciwny formowaniu samodzielnych jednostek pancernych i uznawał linię *Maginota za podsta­wę obrony Francji. W 1939 r. został ambasadorem w Madrycie. Odwoła­ny do kraju 18 maja 1940 r., objął urząd wicepremiera w rządzie Paula *Reynauda.

Przekonany o nieuchron­ności klęski, stanął na czele większo­ści rządowej domagającej się podpi­sania zawieszenia broni. Po wkrocze­niu Niemców do Paryża (16 czerwca) objął urząd premiera i zaoferował Rzeszy zawarcie zawieszenia broni, co nastąpiło 22 czerwca. 1 lipca jego rząd przeniósł się do *Vichy - małe­go miasta na południu Francji, które­go nazwa stała się określeniem rzą­dów Petaina. 10 lipca otrzymał od Zgromadzenia Narodowego pełnię władzy. Swoją politykę określał jako „ratowanie mebli" w warunkach do­minacji Niemiec; symbolem tworzo­nego przezeń państwa było hasłopraca, rodzina, ojczyzna". Po wylą­dowaniu aliantów w *Normandii w czerwcu 1944 r. został wywieziony przez Niemców do Belfortu, a następ­nie do Sigmaringen i internowany.

Wrócił do Francji na własne życzenie w kwietniu 1945 r.; stanął przed są ­dem oskarżony o zdradę i został ska­zany na karę śmierci, którą premier Charles de *Gaulle zamienił na doży­wotnie więzienie. Zmarł na wysepce Ile d'Yeu na Atlantyku.

Podobne prace

Do góry