Ocena brak

Personologia H. Murraya – generalne założenia

Autor /Poldek Dodano /05.07.2011

Teoria ta koncentruje się na jednostkach (człowieku) w całej ich złożoności. Personologia to nauka o całej osobie. M. podkreśla stale organiczny, całościowy charakter zachowania, wskazując iż pojedynczego fragmentu zachowania nie można zrozumieć w oderwaniu od reszty funkcjonującej osoby. Mimo całościowego ujęcia można rozbijać życie psychiczne na pewne fragmenty, traktuje się tutaj indywidualność czy jednostkę jako coś odrębnego od środowiska. M. uważa, że między jednostką a środowiskiem zachodzą pewne relacje.

Murray w swoich badaniach posługuje się szeroką analizą podkreślając, że po zakończeniu analizy należy zabrać się do rekonstrukcji całości. M. podkreśla, że warunkiem adekwatnego opisu zachowania jednostki jest dokładne przeanalizowanie i zrozumienie środowiskowego kontekstu zachowania.

Jeśli chodzi o wymiar temporalny, to bardzo istotną rzeczą jest przeszłość człowieka, jest równie ważna jak teraźniejszość i środowisko. Nie można uchwycić człowieka jeśli nie zrozumie się jaka była jego przeszłość, jaka jest teraźniejszość i przyszłość. M. nawiązuje do psychoanalizy. Tak, jak psychoanaliza przyjmuje, że wydarzenia z dzieciństwa i niemowlęctwa są najważniejszymi determinantami zachowania w wieku dojrzałym.

M. przywiązuje dużą wagę do motywacji nieświadomej oraz jest bardzo zainteresowany subiektywnymi odczuciami, przeżyciami i zrozumieniem wyobrażeń ludzkich. Żeby to zrozumieć trzeba sięgnąć do przeszłości. Istotną rzeczą u M. jest podkreślenie procesów fizjologicznych, które towarzyszą wszelkim procesom psychologicznym. Uważa on mózg za siedlisko osobowości i wszystkich jej części składowych.

Do góry