Ocena brak

Personifikacje dobrych i złych duchów

Autor /Cacper Dodano /31.05.2013

Anioły, jako czyste duchy, nie mają ciała. Gdy jednak ukazują się ludziom, o czym wielokrotnie mówi Pismo Święte, ogląda się je w postaci ludzkiej, bądź to dzięki temu, że Bóg w ten właśnie sposób działa na zmysły ludzkie, bądź to dzięki temu, że duchy niebieskie przejściowo przyjmują ciało czy pozorne ciało, które staje się spostrzegałnym obrazem ich duchowej natury. Biblia mówiąc o cherubinach i serafinach zawsze przedstawia je jako istoty uskrzydlone, aby zaznaczyć nadprzyrodzony charakter i szybkość posłańców Bożych (por. Ptaki).

W pierwszych ‘wiekach chrześcijaństwa przedstawiano anioły zawsze bez skrzydeł, ale niekiedy wyrażano ich duchową naturę nadając icli obliczom, kolor ognistej czerwieni (por. Barwy), jak np. w Rzymie, na mozaikach w bazylice S. Maria Maggiore.

Od końca IV w. skrzydła są trwałym znakiem charakterystycznym, postaci aniołów, a także symbolu św. Mateusza.

Z postaciami aniołów nie należy mylić schrystianizowanej personifikacji zwycięstwa (Yictoria czy Nike, niegdyś bogini zwycięstwa), którą również zdobią skrzydła (por. Nike).

Z biegiem czasu przedstawienia aniołów ulegały różnym zmianom: od ściśle hieratycznych na mozaikach bizantyńskich i aniołów przedstawianych bez jakichkolwiek znaków charakterystycznych na starochrześcijańskich sarkofagach do- uskrzydlonych głów dziecięcych i dziewczęcych postaci w czasach późniejszych oraz schematycznych przedstawień naszych czasów.

Upadłych aniołów przedstawia się także jako uskrzydlonych, jednak są to skrzydła nietoperzy, które każą w nich widzieć przejmujące grozą duchy ciemności. Rogi wyobrażają straszliwą siłę i złość szatana, którymi rani i zabija dusze, pazury zaś — pochwycenie, zatrzymanie i rozdzieranie łupu, ogon — zwierzęcą namiętność.

Podobne prace

Do góry