Ocena brak

Perkozek

Autor /Maksym44 Dodano /26.01.2012

Wygląd: Tutów wielkości pięści; najmniejszy ze wszystkich perkozów i jeden z najmniejszych naszych ptaków pływających. W szacie godowej nie ma czubków z piór, gardło i szyja są rdzawoczerwone. W kącie dzioba jasnożółta, goła skóra. Poza okresem godowym niepozornie szarobrązowy z ciemniejszym wierzchem. Długość ciała 27 cm. Szyja w porównaniu z tułowiem krótsza niż u pozostałych perkozów. Odzywa się w czasie toków jasnym głosem i łatwiej wtedy usłyszeć niż zobaczyć tego skrytego i bojaźliwego ptaka, który chowa się zwykle wśród roślin przybrzeżnych. Młode mają prążki podobnie jak inne gatunki perkozów.

Środowisko: Poza Europą występuje także w tropikalnej Afryce, w środkowej i południowej Azji aż po Australię. W Europie Środkowej do niedawna najczęstszy perkoz, dziś jego tereny lęgowe gwałtownie się kurczą. W okresie lęgowym przebywa na stawach, jeziorach, mieliznach i płyciznach, na rzekach i rowach z wodą o mulistym dnie i gęstej roślinności przybrzeżnej. W Europie Środkowej ptak całoroczny; część ptaków odlatuje od września do listopada w kierunku płudniowo-zachodnim, na ich miejsce przylatują perkozki z terenów północnych. Zimą można je zobaczyć na wszystkich wolnych od lodu wodach. W srogie zimy wiele ich ginie.

W Polsce najliczniejszy jest na niżu. Jak wszystkie perkozy krajowe, perkozek znajduje się pod ochroną.

Lęgi: Toki nie są tak widowiskowe jak u większych perkozów. Partnerzy płyną ku sobie, obracają się raz w jedną, raz w drugą stronę, ustawiają się wyprostowane na wprost siebie lub płyną obok siebie. Najciekawszy jest ich częsty „śpiew" w duecie. Oprócz tego partnerzy pokazują sobie wzajemnie w dziobie materiał na gniazdo. Specjalnie do aktu kopulacji oboje partnerzy budują gniazdo z pływających roślin wodnych. Po zapłodnieniu stoją oboje jeszcze przez kilka sekund nieruchomo obok siebie. Czasami dochodzi do ponownego parzenia, ale tym razem zachowania są odwrotne, tak że nie można rozróżnić płci ptaków podobnych do siebie zewnętrznie. To zadziwiające zachowanie jest jedyne w swoim rodzaju wśród wszystkich ptaków na świecie.

W marcu, ale częściej w kwietniu, para per-kozków, która przeważnie trwa w małżeństwie przez wiele lat, zajmuje swoje terytorium lęgowe i przepędza z niego inne perkozki. Zwykle wystarczają groźne gesty, ale czasami na granicy terytoriów dochodzi do zaciętych bójek z dziobaniem i deptaniem. W Europie Środkowej można natrafić na gniazda perkozków od maja do końca lipca. Znajdują się zwykle w niedostępnym gąszczu trzcinowiska, ale są tak usytuowane, że ptaki mogą zawsze do nich dopłynąć. Czasami jednak gniazda pływają na otwartej wodzie. Zbudowane jak u wszystkich perkozów - jest to stosik mokrych roślin, a jego większa część leży pod wodą.

Niektóre pary wyprowadzają dwa lęgi w roku. Zdarza się, że dochodzi wtedy do lęgów „na zakładkę" - to znaczy, że jeden z partnerów wysiaduje już jaja z drugiego lęgu, a drugi jeszcze wodzi podrośnięte młode z pierwszego lęgu. Zwykle jednak oboje partnerzy zmieniają się przy wysiadywaniu jaj mniej więcej co pół godziny. Nowo przybyły partner poprawia gniazdo, zanim usiądzie na jajach. Przypuszcza się, że także ciepło powstałe w wyniku gnicia roślin przyczynia się do ogrzewania jaj. Wzniesieniu zwykle 4 jaja, wysiadywanie trwa ok. 20 dni. Ponieważ perkozki z reguły zaczynają wysiadywanie od drugiego jaja, młode nie wykluwają się tego samego dnia. Od początku potrafią pływać i w niebezpieczeństwie rzucają się do wody. W razie potrzeby potrafią zanurkować już pierwszego dnia po wykluciu. Pierwsze dni spędzają w gnieździe, ale bywają także noszone na grzbiecie przez rodziców i brane pod skrzydła przy nurkowaniu.  

Pożywienie: Pokarm znajdują na powierzchni wody lub pod wodą. Mniejsze zdobycze połykają pod wodą, z większymi wypływają na powierzchnię. Główne pożywienie to owady wodne, części roślin, ślimaki i małe rybki.

Podobne prace

Do góry