Ocena brak

Pelikan kędzierzawy

Autor /Maksym44 Dodano /26.01.2012

Wygląd: Nieco większy od pelikana różowego; upierzenie ze srebrnoszarym nalotem; nawet z daleka łatwo go odróżnić od pelikana różowego, Czub z piór wyższy i bardziej wydłużony, kieszeń pod dziobem pomarańczowoczerwona, stopy szare, oczy żółte. W locie białe skrzydła z ciemnymi końcami. W szacie młodocianej wierzch brązowa-woszary, spód biały.

Środowisko: W wielu miejscach zamieszkuje te same obszary co pelikan różowy, ale nie przyłącza się do jego stad. W delcie Dunaju gnieździ się wprawdzie w kolonii pelikanów różowych, ale trzyma się na obrzeżu i tworzy własne stada. Poza tym zadomowił się także na wielu mniejszych jeziorach, jak jezioro Pri-spansko w Macedonii. Jego stan liczebny w Europie szacuje się na ok. 1000 par. W historycznych czasach zamieszkiwał także nad dolnym Renem. Prawdopodobnie został wytrzebiony przez człowieka, który wybierał mu jaja z gniazd do celów kulinarnych, i tym samym jest pierwszym ptakiem, który został w Europie Środkowej wytępiony. Południowoeuropejskie pelikany kędzierzawe opuszczają w sierpniu tereny lęgowe i odlatują na zatoki u zachodnich wybrzeży Grecji oraz nad deltę Nilu. W marcu, wcześniej niż pelikany różowe, powracają na swoje tereny lęgowe.

Lęgi: Pelikan kędzierzawy gnieździ się w mniejszych koloniach niż pelikan różowy i miewa kolonie także na jeziorach średniej wielkości. Gniazda leżą zwykle bardzo blisko siebie, częściowo w pasie trzcin, czasami na małych wyspach lub na drzewach. W ciągu całego okresu lęgowego ptaki rozdeptują gniazda, tak że w końcu powstaje jedna wspólna platforma. Wysiadują na zmianę oboje rodzice dokładnie 30 dni; młode przychodzą na świat nagie i czarne. Dopiero po 2 tygodniach wyrasta im białawy puch. Wkrótce potem tworzą się „przedszkola", tzn. młode z różnych rodzin łączą się w ścisłe grupy, w których mogą się znaleźć ptaki w różnym wieku. Karmione są przetrawionymi rybami z kieszeni pod dziobem rodziców. Młode pozostają 3-4 miesiące w gnieździe i na krótko przed wylotem osiągają swój maksymalny ciężar - ok. 14 kg.

W pierwszych latach życia mają popielatoszarą szatę młodocianą, dojrzałość do rozrodu osiągają zwykle w czwartym roku życia. Podczas gdy dorosłe pelikany są milczące lub prawie nieme, młode robią wiele hałasu, becząc i chrząkając, ale milkną, gdy tylko poczują się zagrożone. Mając 3 tygodnie mogą już uciekać do wody, po 10 tygodniach zaczynają łowić ryby w pobliżu gniazd. Pisklęta po wykluciu się mają wąski i krótki dziób, który pełną długość osiąga dopiero po 8 miesiącach. Pozostaje on zawsze miękki. Między kośćmi dolnej części dzioba (żuchwy) rozpięta jest bardzo rozciągliwa skóra tworząc coś w rodzaju worka lub kieszeni. Górna część dzioba jest zakończona haczykiem, zwanym często paznokciem, którym ptak może zamykać dziób.

Pożywienie: Pelikany kędzierzawe są rybożer-ne i stosują te same sposoby połowu, co pelikany różowe. Raki te utrzymują się na wodzie lekko jak korek, dobrze pływają, trzymając przy tym skrzydła lekko rozłożone. Zanurzając dziób w wodzie mogą zaczerpnąć w kieszeń ok. 13 litrów wody wraz z rybami. Następnie zamykają dziób i wyciągają go powoli z wody, nabrana woda wypływa z boków dzioba. Potrafi on łowić ryby do 2 kg, które długo trzepocą się w kieszeni dzioba. Może on także po krótkim wyprostowaniu się wskoczyć do wody i głębiej sięgnąć, niż pozwala mu na to długość szyi i dzioba.

Inne informacje: Pelikany tworzą osobną rodzinę w rzędzie pełnopłetwych (Pelecanifor-meś), do którego zalicza się tak różne ptaki, jak kormorany, głuptaki, fregaty i faetony.

Podobne prace

Do góry