Ocena brak

Pedagogika specjalna w Polsce u progu XXI wieku - Słabości systemu kształcenia specjalnego

Autor /Serafin Dodano /01.09.2011

Mimo wyraźnego wzrostu liczbowego, przez co rozumiemy zarówno liczbę placówek specjalnych, zróżnicowane formy kształcenia niepełno­sprawnych i powołanie odpowiednich służb, a także ewidentny wzrost kwalifikowanej kadry w kształceniu specjalnym, odczuwa się niedosyt zmian jakościowych. Zaliczyć do nich można m.in.:

  1. Zbyt późne orzekanie o lekkim upośledzeniu umysłowym (pod koniec III klasy szkoły podstawowej) przeczy osiągnięciom teoretycznym peda­gogiki specjalnej.

  2. Centralizacja zarządzania szkolnictwem specjalnym na szczeblu kurato­ra oświaty zwalnia władze gminne z troski o edukację dzieci niepełno­sprawnych.

  3. Brak regulacji finansowych dotyczących „oddziałów i szkół integracyj­nych" oraz „kształcenia zindywidualizowanego" hamuje ich rozwój.

  4. Kurczowe trzymanie się systemu klasowo-lekcyjnego w szkolnictwie specjalnym przeczy podstawowej zasadzie zawartej w definicji kształce­nia specjalnego o „ułatwieniach edukacyjnych" i nie zachęca do stoso­wania programów autorskich oraz nowoczesnych metod pracy.

  5. Preferowanie zasadniczych szkół zawodowych specjalnych i słabe wykorzystywanie szkół przysposabiających do pracy zawodowej rozmi­ja się z racjami zarówno merytorycznymi, jak i ekonomicznymi przygotowania do pracy osób niepełnosprawnych (przynajmniej lekko upośle­dzonych umysłowo).

  6. Przepisy prawne o organizacji kształcenia specjalnego sprzyjają stygmatyzacji osób niepełnosprawnych, zwłaszcza upośledzonych umysłowo.

Podobne prace

Do góry