Ocena brak

Pedagogika osób z trudnościami w uczeniu się: Edukacja dzieci z trudnościami w uczeniu się - Filozofia edukacji dzieci z trudnościami w uczeniu się

Autor /Beniamin Dodano /01.09.2011

Teoretyczne podstawy edukacji dzieci z trudnościami w uczeniu się można ująć w 3 stanowiska (modele) z punktu widzenia celu, do jakiego edukacja ta winna zmierzać:

  • edukacja zorientowana na wspomaganie rozwoju procesów poznaw­czych;

  • edukacja zorientowana na kształtowanie umiejętności szkolnych;

  • edukacja zorientowana na zaspokojenie indywidualnych potrzeb każdego dziecka, zarówno na wspomaganie rozwoju jego procesów poznawczych, kształtowanie jego umiejętności szkolnych, jak i strate­gii metapoznawczych.

Istotę pierwszego modelu stanowi przekonanie, że trudności w uczeniu się są konsekwencją zaburzeń poszczególnych procesów poznawczych. Eli­minacja lub łagodzenie tych zaburzeń w toku specjalnych treningów będą sprzyjać osiąganiu coraz lepszych efektów w nauce szkolnej. Zwolennicy tej orientacji teoretycznej opracowali najpierw testy służące diagnozie zaburzeń w poszczególnych procesach poznawczych, a następnie programy terapii. W ten sposób powstały programy terapii psychomotorycznej Kepharta i Frostig oraz programy terapii psycholingwistycznej. Niektórzy autorzy uważają, że w postępowaniu terapeutycznym należy oddziaływać jedno­cześnie na wszystkie funkcje umysłu, gdyż działa on jako całość, a więc le­piej rozwinięte procesy mogą wspomagać słabsze. W ostatnich latach dużą popularność zdobyły treningi poznawcze (mentalne), służące stymulacji strategii metapoznawczych, czyli strategii skutecznego uczenia się. Za pre­kursora tych treningów uznaje się Feuersteina (za: Sharron, 1987).

Model drugi zakłada, że problemy dziecka uwarunkowane są przez czynniki zewnętrzne, głównie poprzez niewłaściwe metody nauczania. Każ­de dziecko może uczyć się czytać, pisać czy liczyć, należy jedynie opraco­wać, a może odkryć odpowiednie metody i techniki. Nauczyciel musi okre­ślić aktualny repertuar umiejętności dziecka, ustalić jaki repertuar _ umiejętności jest niezbędny do wykonania danego zadania, a następnie tak dobrać materiał i techniki nauczania, aby zapewnić dziecku sukces.

Model trzeci stanowi kombinację dwóch poprzednich. Zwolennicy tego modelu uważają, że nie jest możliwe opracowanie uniwersalnego programu terapii. Powstanie każdego programu winny wyznaczać potrzeby dziecka z trudnościami w uczeniu się. W postępowaniu terapeutycznym należy wspo­magać rozwój procesów poznawczych, metapoznawczych strategii oraz umiejętności szkolnych. Czynnikiem modyfikującym proces tworzenia pro­gramu jest przede wszystkim wiek dziecka. Programy dla dzieci w wieku przedszkolnym winny uwzględniać założenia modelu pierwszego, w młod­szym wieku szkolnym - pierwszego i drugiego, zaś w wieku dorastania na­leży dążyć do kształtowania strategii uczenia się oraz umiejętności kierowa­nia swoim zachowaniem w sytuacji zadaniowej.

Podobne prace

Do góry