Ocena brak

Pedagogika osób z trudnościami w uczeniu się: Edukacja dzieci z trudnościami w uczeniu się - Diagnoza i wczesne rozpoznanie

Autor /Beniamin Dodano /01.09.2011

Podstawą orzekania o formie pomocy specjalnej dla dziecka z trudno­ściami w uczeniu się stanowi diagnoza o charakterze kompleksowym: me­dyczna, psychologiczna, pedagogiczna i socjalna.

Celem diagnozy medycznej jest charakterystyka prawidłowości, wad i zaburzeń rozwoju fizycznego, ze szczegółowym uwzględnieniem rozwoju i funkcjonowania systemu nerwowego.

Diagnoza psychologiczna uwzględnia zarówno ogólny rozwój umysłu dziecka, jak również poszczególnych procesów poznawczych (funkcji percepcyjnych, percepcyjno-motorycznych, mowy, języka, myślenia), osobowo­ści i umiejętności społecznych.

W diagnozie pedagogicznej zwykle ukazany jest stopień zaawansowa­nia w nauce oraz zakres niepowodzeń, braków i opóźnień szkolnych.

Diagnozę socjalną prowadzi psycholog bądź pedagog, opisując w niej sytuację i warunki życia w rodzinie, panujące w niej stosunki i więzi emocjo­nalne.

W postępowaniu badawczym o charakterze psychopedagogicznym wy­korzystuje się różnorodne techniki: testy inteligencji (np. Skalę Inteligencji Wechslera dla Dzieci), próby diagnozujące percepcję wzrokową, słucho­wą, koordynację wzrokowo-słuchową, lateralizację, kompetencję językową, kwestionariusze i testy osobowości, skale rozwoju społecznego, testy i sprawdziany wiedzy i umiejętności szkolnych, wywiad środowiskowy.

Dobra diagnoza spełnia dwa warunki:

  • ukazuje nie tylko braki dziecka, ale również jego mocne strony, po­zwalające tak organizować pomoc, aby zapewnić mu sukces; jest diag­nozą pozytywną;

  • pozwala opracować program, a więc jest diagnozą dla edukacji, a nie dla rozpoznawania niedoborów dziecka; powinna stanowić „przepis' postępowania terapeutyczno-dydaktycznego.

Diagnoza i postępowanie terapeutyczno-dydaktyczne to dwa wzajemnie przenikające się procesy. Nauczyciel terapeuta, realizując program specjalnej pomocy na podstawie diagnozy wstępnej, weryfikuje nieustannie jego war­tość poprzez ocenę aktualnych osiągnięć dziecka, a więc diagnozę jego po­stępów w rozwoju. Efekty tej diagnozy to drogowskazy dalszego programo­wania pomocy.

W wielu krajach szczególną uwagę kieruje się na wczesne rozpoznanie problemów rozwojowych dziecka i w miarę szybkie ich łagodzenie (tzw. wczesna identyfikacja i interwencja). Za okres szczególnie dogodny dla wczesnego uchwycenia odchyleń rozwojowych uznaje się wiek przedszkol­ny. Upowszechnienie wychowania przedszkolnego dla dzieci 6-letnich w naszym kraju stwarza dobre warunki realizacji tego zadania, nie zawsze jed­nak jest ono spełniane na miarę potrzeb dziecka.

Podobne prace

Do góry