Ocena brak

Pedagogika osób z niepełnosprawnością ruchową - Edukacja i zatrudnienie

Autor /Lechoslaw Dodano /01.09.2011

Odrębne problemy dzieci niesprawnych ruchowo związane są z nauką szkolną. Wynikają one nie tylko z charakteru i nasilenia niepełnosprawności, ale zależą również od poziomu sprawności intelektualnej oraz innych towa­rzyszących zaburzeń. Część dzieci uczęszcza do szkół masowych, niektóre są uczniami szkół dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną (szkół specjalnych) i klas utworzonych dla dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, a stosunko­wo duża grupa jest nauczana indywidualnie. Jest to forma - z uwagi na po­trzeby rozwojowe dziecka - najmniej korzystna. Pozbawia bowiem dziecko kontaktów z rówieśnikami, a tym samym uniemożliwia wymianę psychicz­ną z nimi, nie daje również okazji do naśladowania innych dzieci, przyjmo­wania różnych ról, uczenia się zachowań społecznych.

Po ukończeniu szkoły podstawowej i gimnazjum wybór kierunku dalszego kształcenia powinien opierać się nie tylko na diagnozie ograniczeń, ale również uwzględniać zdolności, zainteresowania, postawy, wiedzę, emocjonalność i inne właściwości składające się na osobowość. Pomocny w podej­mowaniu decyzji o wyborze przyszłego zawodu może być zespół poradni psychologiczno-pedagogicznej (lekarz, psycholog, pedagog), poszerzony

o doradcę zawodu. W Polsce są szkoły średnie kształcące młodzież z uszko­dzeniami narządu ruchu m.in. w takich zawodach, jak: monter aparatury ra­diowej i telewizyjnej, monter urządzeń elektrycznych, ekonomista, kreślarz, krawiec.

Podstawową formą aktywności człowieka dorosłego jest praca. Łączy się z nią wiele celów życiowych i wiele potrzeb. Ich realizacja zależy od takich czynników, jak: możliwość otrzymania pracy, przygotowanie do niej, relacje między jednostką a środowiskiem pracy (Larkowa, 1987).

Odpowiedni do fizycznych możliwości i psychicznych predyspozycji za­wód oraz możliwość wykonywania go jest czynnikiem, który może zapobiec utworzeniu przez osobę niepełnosprawną takiej koncepcji siebie, w której dominują negatywne elementy emocjonalne - poczucie żalu, nieszczęścia, pokrzywdzenia. Satysfakcja zawodowa jest czynnikiem silnie wzmacniają­cym poczucie własnej wartości, a tym samym korzystnie wpływającym na funkcjonowanie wewnętrzne i społeczne osoby niepełnosprawnej.

Praca, mając tak duże znaczenie, czasami jest wykorzystywana jako for­ma tzw. terapii zajęciowej, do której zalicza się również twórczość artystycz­ną oraz realizowanie różnego rodzaju zamiłowań i zainteresowań przez oso­by niepełnosprawne.

Podobne prace

Do góry