Ocena brak

Pedagogika osób odmiennych somatycznie - Interseksualizm

Autor /Lechoslaw Dodano /01.09.2011

Interseksualizm, inaczej mówiąc: niepełne wyrażenie płci, hermafrodytyzm, definiowany jest jako zjawisko występowania cech obu płci u jednej osoby. Odmienność somatyczna dotyczy tu układu moczowo-płciowego i manifestuje się większymi lub mniejszymi anomaliami narządów moczowo-płciowych dziecka. Obecnie szacuje się, że liczba osób z interseksualizmem wynosi 1% populacji (Boczkowski, 1988).

Choć istnieje wiele różnych rodzajów interseksualizmu, wspólna we wszystkich przypadkach jest nieprawidłowa budowa i wygląd zewnętrz­nych narządów płciowych wskazująca, że płeć dziecka nie jest wyrażona w sposób pełny. Pozostałe wskaźniki płci, a więc garnitur chromosomalny, budowa histologiczna gonad, ich wydzielanie hormonalne, u dzieci z inter­seksualizmem pozostają w sprzeczności ze sobą.

Odmienność wynikająca z niepełnego wyrażenia płci stwarza wiele problemów wychowawczych, z którymi borykają się nie tylko dzieci nią dotknięte, ale także ich najbliższe otoczenie. Badania psychologiczne sygna­lizują zjawisko odrzucenia i nieakceptowania przez ojców dzieci z odmien­nością narządów płciowych. Tego rodzaju niewłaściwe, często podświado­me nastawienia są źródłem deprywacji ważnych potrzeb psychicznych dziecka, tj. więzi oraz potrzeby bezpieczeństwa.

Wchodząc w szersze kręgi społeczne, dziecko z interseksualizmem jest więc obarczone negatywnymi doświadczeniami i jego oczekiwania wobec innych ludzi mogą mieć wyraźnie lękowy charakter. Z badań wynika, że większość tych dzieci bywa odrzucana, czasami w sposób brutalny, przez rówieśników. Występuje de-prywacja potrzeby akceptacji i uznania, co może powodować agresję wobec innych ludzi lub też tendencje do wycofywania się z kontaktów społecz­nych. U dzieci z obojnactwem dominuje mechanizm wycofywania się ze społecznych interakcji. Sprzyja temu najbliższe otoczenie dziecka, które czę­sto izoluje je od rówieśników, chcąc ukryć jego odmienność (Jugowar, 1988).

Mimo występowania problemów emocjonalnych, niektóre spośród dzieci z interseksualizmem nawiązują satysfakcjonujące kontakty z rówieśnikami. Ma to miejsce wówczas, gdy uda się im, dzięki szczególnym staraniom, ukryć własną odmienność. Ukrywanie wady powoduje jednak rezygnację z uczestnictwa w wielu sytuacjach, takich jak np. wyjazd na wycieczkę, kolo­nię, obóz, co stanowi ograniczenie aktywności dziecka. Wymaga przede wszystkim stałej czujności i ostrożności, czemu towarzyszy lęk przed utratą przyjaźni. W ich efekcie dziecko z interseksualizmem cechuje ograniczona liczba kontaktów społecznych, niewielkie dążenie do ich podejmowania, nieangażowanie się w nie emocjonalnie oraz poczucie odrzucenia przez in­nych (Jugowar, 1991).

Zakłócenia psychospołecznego przystosowania mogą dotyczyć także identyfikacji z płcią. Proces ten wyznaczony jest przez czynniki zarówno kulturowe, jak i biologiczne. W przypadku gdy te ostatnie ujawniają niepra­widłowości, wchodzenie w role związane z płcią może ulec także dezorganizacji, komplikacji. Badania wykazały, że okres krytyczny dla kształtowania sie identyfikacji z płcią trwa od 2-4 roku życia. Skutki błędnego ustalenia Pfci dziecka z interseksualizmem, występujące po tym okresie, są szczegól­nie dramatyczne dla jego życia. Podstawowym problemem terapeutycznym jest poddanie dziecka spe­cjalistycznej opiece endokrynologicznej i chirurgicznej. Niedopuszczalne jest zwlekanie z decyzją rodziców o leczeniu dziecka wówczas, gdy mają oni świadomość istnienia anomalii.

Osobny problem stanowi fakt, że zarówno leczenie interseksualizmu, jak i konieczność samokontroli w kontaktach spo­łecznych koncentrują uwagę dziecka na sferze genitalnej, co w związku z jej odmiennością może stać się traumatyzującą dominantą jego zainteresowań i psychiki. Należy dążyć do zmiany tego stanu, co mogą uczynić rodzice bez specjalnych zabiegów terapeutycznych, organizując dziecku różne interesu­jące zajęcia odwracające jego uwagę od zaistniałych odmienności. Ważne jest więc stawianie takich celów i zadań wychowawczych, w których dziec­ko może osiągnąć sukcesy i wykazać się posiadanymi zdolnościami i umie­jętnościami. Postępowanie to może dodatkowo sprzyjać podnoszeniu samo­oceny dziecka z interseksualizmem.

Podobne prace

Do góry