Ocena brak

Pedagogika dzieci zdolnych i uzdolnionych - Teorie zdolności: Rozwojowe teorie zdolności

Autor /Beniamin Dodano /02.09.2011

Podstawą tych teorii było założenie, że inteligencja człowieka stanowi rozwiniętą formę adaptacji biologicznej. Rozwój umysłowy polega na co­raz lepszym przystosowaniu, któremu towarzyszy wzrost złożoności i efe­ktywności struktur poznawczych. Strukturalizacja, która odnosi się do pro­cesów poznawczych, jest nierozerwalnie związana z adaptacją i stanowi wewnętrzny aspekt przystosowania. Przystosowanie to odbywa się poprzez asymilację i akomodację. Asymilacja polega na włączeniu świata zewnętrz­nego do już ukształtowanych struktur poznawczych.

W procesie asymilacji czynności i struktury poznawcze akomodują się czyli dostosowują się do obiektów asymilowanych, w wyniku czego dochodzi do ich przekształceń na wszystkich etapach rozwoju poznawczego. Zarówno asymilacja, jak i akomodacja, są ze sobą ściśle związane i wzajemnie się równoważą. To właś­nie różni teorię Piageta od teorii czynnikowych, które traktują inteligencję w sposób bardziej lub mniej statyczny (Strelau, 1987, s. 46-52). Zdolność przysto­sowania wzrasta dzięki zwiększającej się złożoności i stałości organizacji stru­ktur poznawczych. Rozwój inteligencji ma dla J. Piageta przede wszystkim cha­rakter jakościowy, a sama inteligencja jest zjawiskiem dynamicznym.

Podobne prace

Do góry