Ocena brak

PĘCHERZYKI PŁUCNE

Autor /Sabayyy Dodano /30.07.2013

Końcowe odcinki dróg oddechowych u ssaków, na powierzchni których dochodzi do wymiany gazowej pomiędzy kwią a powietrzem. Zbudowane są z dwóch warstw komórek nabłonkowych.

Typ I to komórki płaskie, głównie wyściełające. Typ II komórek nabłonkowych, zwanych pneumocytami ziarnistymi, odpowiedzialny jest za wydzielanie czynnika powierzchniowego (surfaktantu). Pęcherzyki płucne oplata cienka sieć naczyń krwionośnych włosowatych. Ludzkie pęcherzyki płucne mają średnicę około 150-250 jim, w płucach jest ich około 300 min, tworzą łączną powierzchnię 90 m2.

Wymiana gazowa zachodzi przez cienką barierę powietrze - krew zbudowaną z wypustek pneumo-cytów, śródbłonka naczyń krwionośnych i warstwy tkanki łącznej. Wewnętrzne ścianki pęcherzyków płucnych pokrywa cienka warstwa surfaktantu. Jest to mieszanina lipidów i białek, głównie dipal-mitoilo-fosfatydylocholiny, odpowiedzialna za zapewnienie właściwego napięcia powierzchniowego. pęcherzyków płucnych podczas oddychania. Obecność surfaktantu zapewnia odpowiednio niskie napięcie, kiedy pęcherzyki zmniejszają się podczas wydechu. Gdyby napięcie było zbyt duże, doszłoby do zapadnięcia się pęcherzyka i sklejenia jego ścianek, wówczas nie mógłby on spełniać swojej funkcji.

W rozwoju płodu surfaktant pojawia się w płucach dopiero około ósmego miesiąca i zapobiega zapadnięciu się płuc w czasie pierwszych oddechów noworodka. Niedobór surfaktantu jest przyczyną groźnych zaburzeń oddychania u wcześniaków. Może on również wystąpić po operacjach z zatrzymanym krążeniem płucnym, podczas oddychania czystym tlenem oraz u osób palących papierosy.

Podobne prace

Do góry