Ocena brak

Patogeneza i klasyfikacja uszkodzeń mięśni

Autor /carbonara Dodano /02.12.2013

Wszelkie tzw. „kontuzje” sportowe uszkadzają bezpośrednio pewną liczbę włókien, proporcjonalnie do rozległości uszkodzenia.

Uraz bezpośredni (stłuczenie) uszkadza najgłębsze włókna, przylegające do powierzchni kości. Można przyjąć, że ciśnienie jest przenoszone z powierzchni 

do warstw mięśni, tak jak by to były warstwy płynu - aż dojdzie do wyhamowania fali ciśnienia na poziomie kości - przez co przylegające warstwy mięśni ulegają przyciśnięciu do sztywnej kości i w następstwie tego uszkodzeniu.

Uraz pośredni (tzw. naciągnięcia) uszkadza mięsień w miejscu, w którym w momencie wykonania siłowego ruchu dochodzi do zmniejszenia rozciągliwości, a tym samym staje się niemożliwe zmagazynowanie wytworzonej energii.

Stłuczenia mięśni są powszechnie lekceważone w świecie sportowym, gdyż uszkodzenia położone są z reguły głęboko i na skórze nie pojawia się żaden krwiak. Co więcej, to uszkodzenie mięśni jest odwrotnie proporcjonalne do stopnia kurczu mięśni w momencie zadziałania urazu, przez co im większe rozluźnienie mięśni tym bardziej intensywna fala ciśnienia sięgająca głębokich warstw. Uszkodzenie tkanek jest także bezpośrednio proporcjonalne do działającej siły i unaczynienia mięśnia, tj. przepływu krwi w momencie uszkodzenia. Udo, a szczególnie m. boczny uda stanowi najczęstsze miejsce urazów u sportowców w grach zespołowych. Stąd też od dawna miejscowy ból i sztywność określa się terminem „Charley horse”.

Uszkodzenie mięśni, powszechnie opatrywane w świecie sportowym mianem „kontuzji” (termin eufemistyczny), są stanowczo zbyt często lekceważone. Z niezrozumiałych przyczyn przyjęto, że owe uszkodzenia mają się szybko i samoistnie goić, mimo braku przerwy w treningach, a nawet mimo szkodliwego leczenia - wczesny masaż, przegrzewające maści, ćwiczenia stawów itp.

Niestety, rzecz ma się zupełnie odwrotnie i następstwa kontuzji szczególnie powtarzanych, a takie występują z zasady w sporcie wyczynowym, są niezwykle groźne dla siły i czynności mięśnia, podobnie jak nieleczone uszkodzenia układu torebkowo-więzadłowego dla stabilności stawów.

Rozróżnia się trzy typy uszkodzeń mięśni, w zależności od uszkodzenia swoistej składowej mięśniowej - a) samych włókien (bez pozakomórkowego podłoża, ukrwienia i unerwienia); b) zakończeń nerwowych (odnerwienie, dające zwyrodnienie włókien, chociaż bez uszkodzenia macierzy i ukrwienia); c) całego mięśnia i tkanki łącznej (ze zmianami włókien i w macierzy, ukrwienia i unerwienia).

W sporcie najczęściej mamy do czynienia z typem ostatnim. Urazy bezpośrednie lub pośrednie powodują rozerwanie pojedynczych włókien mięśnia i (lub) przerwanie oraz oddzielenie jednego lub więcej pęczków, jak też rozerwanie podtrzymującej tkanki łącznej z przerwaniem ciągłości naczyń krwionośnych - kapilarów, żył (duże urazy) i tętniczek. Krwiak jest wówczas nieunikniony i może rozwijać się podstępnie. Jest on proporcjonalny do rozległości uszkodzenia tkanek i ich ukrwienia anatomicznego i czynnościowego. Stłuczenia mogą dotyczyć brzuśćca każdego mięśnia.

Uszkodzenie typu naciągnięcia mogą dotyczyć każdej części brzuśćca mięśnia, z tym że miejscem wybiórczym jest przejście mięśnia w ścięgno, gdzie występuje wyjątkowo bogata siatka anastomoz naczyniowych. Jest to najsłabsze miejsce jednostki mięśniowo-ścięgnistej.

 

Podobne prace

Do góry