Ocena brak

Pasożyty korzeniowe

Autor /Aktyka Dodano /31.01.2012

Nie wszystkie gatunki roślin pasożytniczych przy­twierdzają się do łodyg. Niektóre, takie jak zaraza (Orobanche) i łuskiewnik (Lathraea), występują­ce w lasach i zaroślach, przyczepiają się do korze­ni drzew i krzewów. Jedynymi normalnie widocz­nymi organami tych roślin są kwiaty, które muszą się przebić przez glebę, aby zakwitnąć.
Nasiona pasożytów korzeniowych kiełkują tylko wtedy, gdy znajdą się w pobliżu odpowiednich ga­tunków roślin żywicielskich. Ich bliskość sprawia, że ssawki pasożytów szybko łączą się z korzenia­mi gospodarzy. Niektóre gatunki pasożytów korze­niowych wytwarzają jedne z największych na świe­cie kwiatów. Należy do nich tropikalna Rafflesia arnoldii o kwiatach wielkości jednego metra. Ogromny kwiat chowa pod sobą całą resztę ciała tego pasożyta korzeniowego, którego łodyga, liście i korzenie są zredukowane do postaci cienkiej, bez­barwnej strzępki, zagłębionej w tkankach rośliny żywicielskiej. Ponieważ pasożyt nie wytwarza skomplikowanych struktur, takich jak łodyga i liś­cie, większość pochłoniętej z ciała żywiciela ener­gii jest wydatkowana na produkcję nasion.
Jemioła jest pasożytem częściowym, ponieważ ma zielone liście, które są zdolne do syntetyzowa­nia węglowodanów. Nie posiada ona jednakże nor­malnych korzeni, tak więc za pomocą haustoriów przytwierdza się do rośliny żywicielskiej i nimi czerpie z niej wodę wraz z solami mineralnymi. Oprócz jemioły w Polsce możemy napotkać także inne rośliny częściowo pasożytnicze, jakimi są szelężniki (Rhinanthus). Korzenie tych roślin wnika­ją do korzeni traw, z których czerpią różnorodne substancje odżywcze. Gatunki takie jak na przy­kład świetlik (Euphrasia) i pszeniec (Melampyrum) to także rośliny pólpasożytnicze. Należą one do rodziny trędownikowatych.

Podobne prace

Do góry