Ocena brak

Pasikonik zielony

Autor /Eligiusz Dodano /27.01.2012

Wygląd: długość 2-3,5 cm. Wyróżnia się zarówno dzięki swoim rozmiarom, jak i opalizują-co zielonym barwom. Przednie skrzydła długie, wąskie i skórzaste, tylne długie, szerokie, szkliście przezroczyste i zazielenione. Długie czułki sięgają do końca odwłoka. Duże, czerwone oczy. Znakomicie fruwa.  

Środowisko: brzegi lasów, łąki, ogrody i widne zespoły roślinne o charakterze parkowym.

Występowanie: cała Europa, północna Afryka i Azja Mniejsza.

Liczebność: dawniej był znacznie liczniejszy. Nowoczesna gospodarka w znacznym stopniu eliminuje tego pasikonika, z wielu obszarów zniknął zupełnie.

Rozród: w godzinach wieczornych samce wspinają się z powierzchni gruntu na krzewy i drzewa, na których „grają" całymi godzinami. Aktywność „śpiewaków" w dużym stopniu zależy od temperatury; w chłodniejsze dni pasikoniki nie są skore do ćwierkotania. Graniem chcą przywabić samice. Narząd słuchu mieści się u nich na goleniach przednich nóg w pobliżu stawu kolanowego.

Jest on tak czuły, że pasikoniki mogą słyszeć dźwięki o 2 oktawy wyższe niż człowiek, a najwrażliw-szy jest w zakresie ultradźwięków. Dzięki owym narządom słuchu pasikoniki są w stanie dokładnie umiejscowić źródło dźwięków. Również samce mają takie narządy słuchu - za ich pomocą słyszą swoich rywali, z którymi podejmują „śpiewaczy" pojedynek.

Kopulacja trwa blisko 45 minut; w jej czasie samiec przekazuje samicy pakiecik spermy. Samica za pomocą podkładełka składa ok. 100 jaj w pulchną glebę, gdzie pozostają przez całą zimę. Malutkie larwy wylęgają się dopiero następnej wiosny.

Pokarm: małe larwy żywią się najchętniej mszycami, starsze larwy i dojrzałe pasikoniki zjadają większe ofiary, takie jak muchówki, gąsienice i okazyjnie dojrzałe motyle. Jako wszystkożerca spożywa również pokarm roślinny.

Uwagi: w faunie światowej znamy ponad 5000 gatunków prostoskrzydłych długoczułkowych, w Polsce stwierdzono 43 gatunki.

Podobne prace

Do góry