Ocena brak

Partie Postkomunistyczne i ich rola w rywalizacji wyborczej

Autor /Leon Dodano /22.07.2011

Nazywane partiami kontynuatorskimi ze względu na swoistą ciągłość historyczną, bo odziedziczyły one po swoich poprzedniczkach struktury, część majątku oraz część bazy członkowskiej. Celem jest rywalizacja z ugrupowaniami z antykomunistycznej opozycji jak i z partiami neoliberalnymi. Rywalem są także partie lewicy niekomunistycznej zawierające porozumienia z centrum lub prawicą oraz ortodoksyjne partie komunistyczne.Strategią jest dążenie do pozyskania tej części elektoratu, którą cechuje poczucie deprywacji (nacisk na obronę słabych i pokrzywdzonych reformami gospodarki rynkowej). Ugrupowania te przechodzą dużą rewolucję programową. Stają się one nawet z czasem ugrupowaniami popierającymi NATO i UE a także częściowo akceptują prywatyzację. Postkomunizm może oznaczać:

  • Nachylenie programowe- gloryfikacja komunizmu, nawoływanie do jego wskrzeszenia (np. Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej)

  • Ciągłość historyczną- ugrupowania które w latach panowania komunizmu pełnymi funkcje satelickie np. partie ludowe w Polsce i Bułgarii.

  • Okoliczności powstania- w grę wchodzą te ugrupowania które w ’89 czy ’90 przekształciły się z partii komunistycznych w socjaldemokratyczne, dokonując zmiany nazwy, programu i liderów.

Partie komunistyczne z wyjątkiem Czech- partie komunistyczne dążą i to z sukcesem do wyeliminowania lewicowej konkurencji i zapewnienia sobie monopolu w tym segmencie przestrzeni politycznej. Partie postkomunistyczne jedynie w czterech państwach wygrały pierwsze wybory (Albania, Bułgaria, Litwa i Rumunia)Liczy się też fakt, że poparcie dla partii postkomunistycznych w pierwszych elekcjach było najwyższe tam, gdzie odbyły się one najwcześniej (wyjątek WĘGRY), jednakże żadna z partii nie zapewniła sobie decydującego wpływu na bieg procesu demokratyzacji. Charakterystyczna jest zmienność poziomu poparcia (momenty triumfów, wzlotów i upadków)Po drugie poparcie układa się cztery wzorce: wzrostu, stagnacji, fluktuacji i spadku.

Jak się wydaje czynnikiem decydującym o rezultacie wyborczym jest poziom atrakcyjności prawicowej alternatywy. Postkomuniści wygrywali korzystając bądź z osłabienia rywali bądź z rozczarowania do rządów prawicy mającej z reguły radykalne wątki nacjonalistyczne. Amplituda poparcia jest zazwyczaj wysoka (nie ma wiernego i identyfikującego się elektoratu). Największa różnica w Chorwacji (ponad siedmiokrotna). Poparcie dla tych partii rośnie pod koniec dekady i na początku XXI wieku.

Z ćwiczeń: zalety komunistów :Pstruktura, fundusze, służby, wykształcona i doświadczona kadra, dostęp do mediów, otoczenie międzynarodowe, paradoksalnie miały one większe pojęcie o demokracji. Po wyborach partie postkomunistyczne muszą znaleźć nowy pomysł i albo odciąć się od błędów i wypaczeń ale pozostanie komunistyczną ( Czechosłowacja) lub zreformowanie (przefarbowanie się) na Socjaldemokratyczną, Socjalistyczną partię ze zmiana liderów.Węgry, Słowenia- współpraca postkomunistów z liberałami. Postkomuniści dochodzili do władzy głównie po drugich wyborach.Lewica musi być jedna, skonsolidowana bo nikt nie chce z nimi współpracować.

Podobne prace

Do góry