Ocena brak

Parki Narodowe w Polsce - Magurski Park Narodowy

Autor /Mscislaw Dodano /29.09.2011

Utworzony 1 sierpnia 1995 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 listopada 1994r. (Dz. U. Nr 126, poz. 618 z 1994r.) do 1 stycznia 1999 r. na terenie województw krośnieńskiego i nowosądeckiego - obecnie województwie podkarpackim.

Powierzchnia 19961,92 ha.

Wokół Parku wyznaczono otulinę o powierzchni 22.967 ha.

Park reprezentuje subregion Pasm Magurskich w regionie Beskidu Niskiego, położony od 380 do 800 m n.p.m. Obejmuje zalesiony grzbiet Magury Wątkowskiej 846 m n.p.m. oraz pojedyncze malownicze pagóry m. in. Kamień - 712 m n.p.m., Marewka - 794 m n.p.m., pocięte dolinami źródłowych potoków Wisłoki (Dębi Wierch 575 m n.p.m.) i przełęcze. Południowa granica Parku biegnie wzdłuż granicy ze Słowacją.

Płaszczowina magurska zbudowana jest z warstw fliszu, wyniesień piaskowców magurskich, a doliny wyściełane są osadami aluwialnymi. Do charakterystycznych elementów krajobrazu należą liczne formy skałkowe (Kornaty, Raski, Księża Góra i inne), ukryte w rozległych kompleksach leśnych, stanowiąc część Puszczy Karpackiej.

Szata roślinna znajduje się w zasięgu dwóch pięter. Na pogórzu (do 530 m n.p.m.), zachowały się naturalne zespoły leśne: grądy z dominacją brzozy lub jodły, olszynka karpacka, olszynka bagienna, łęgi wielogatunkowe oraz zajmujące znaczną powierzchnie bory jodłowe , świerkowo - jodłowe oraz sosnowe sztucznego pochodzenia.

Piętro regla dolnego (powyżej 530 m n.p.m.) występuje wyspowo, zajmując wyższe części wzniesień. Stanowią je głównie żyzne buczyny karpackie i w mniejszym stopniu bory jodłowe, jodłowo - świerkowe oraz sosnowe z udziałem brzozy.

Na terenie Parku stwierdzono 30 zbiorowisk roślinnych z bezwzględna dominacją zbiorowisk leśnych (87% ). Z roślin górskich na uwagę zasługują m.in.: kozłek trójlistkowy, kosodrzewina, ciemiężyca zielona, modrzyk górski. Florę reglową i ogólnogórską reprezentuje 45 gatunków, w tym: żywiec gruczołkowy, tojeść gajowa, żywokost sercowaty, szałwia lepka, lepiężnik biały. We florze Parku stwierdzono 360 gat. roślin naczyniowych (szacuje się, że liczba ta dojdzie do 500-600). Wśród 41 gat. objętych ochroną gatunkową występują m.in.: cis pospolity, pokrzyk, wilcza jagoda, kosodrzewina, tojad dzióbaty, tojad mołdawski, obrazki plamiste, parzydło leśne, dziewięćsił bezłodygowy, buławik wielkokwiatowy, żłobik koralowy, goździk kosmaty, wawrzynek wilczełyko. Fauna reprezentowana jest przez:

- bogaty świat owadów z licznymi motylami ( paź królowej, paź żeglarz) i chrząszczami (nadobnica alpejska, kozioróg bukowiec, skalnik prozerpiny).

- 10 gatunków ryb, w tym pstrąg potokowy, głowacz białopłetwy

- płazy: salamandra, kumak,

- gady: gniewosz plamisty, wąż Eskulapa, żmija zygzakowata, zaskroniec zwyczajny,

- 135 gatunków ptaków (w tym 106 lęgowych ) orzeł przedni, orlik krzykliwy, trzmielojad, puchacz, bocian czarny, siniak, puszczyk uralski, dzięcioł białogrzbiety, pluszcz, pliszka górska,

- ok. 35 gatunków ssaków, w tym: wilk, ryś, jenot, niedźwiedź brunatny, bóbr, żbik, lis, kuna leśna, borsuk, wydra, jeleń europejski, sarna, dzik.

Najstarszym śladem życia ludzi w tej części Beskidu Niskiego są pozostałości okazałego grodziska w Brzezowej na górze Walik u stóp Magury Wątkowskiej. Ozdobą beskidzkiego krajobrazu są łemkowskie cerkwie w Krempnej, Kotani, Świątkowej Wielkiej i Małej, Bartnem, Bodakach, Wołowcu, Pielgrzymce, Myscowej, Olchowcu, Polanach, Desznicy, Bednarce i Rozdzielu (4 ostatnie murowane).

W niektórych wsiach zachowały się resztki tradycyjnego budownictwa mieszkaniowego - długie łemkowskie "Chyże". W jednej z chałup w kolonii Olchowiec znajduje się prywatne muzeum kultury łemkowskiej. Na uwagę zasługują zapomniane i niszczejące cmentarze z okresu I wojny światowej. Tragiczną pamiątką ostatniej wojny jest cmentarz 1250 żydów zamordowanych przez Niemców na przełęczy w Hałbowie w 1942r.

We wsi Krępna znajdują się niewielkie ośrodki rekreacji letniej, położone nad niedużym zalewem.

Podobne prace

Do góry