Ocena brak

Parki Narodowe w Ameryce Południowej

Autor /Zecer Dodano /31.01.2012

Władze krajów Ameryki Południowej do niedawna nie interesowały się ekologią. W roku 1960 na ca­łym kontynencie były tylko 53 obszary chronione, z czego dwie trzecie na terenie Argentyny i Chile. Chyba najsłynniejszym parkiem narodowym Ame­ryki Południowej jest wpisany na listę UNESCO Park Narodowy Galapagos, założony w 1934 roku. Na unikatowy ekosystem wulkanicznych wysp Galapagos, zamieszkanych między innymi przez legwany i żółwie morskie, powoływał się w swo­ich pracach wielki przyrodnik Karol Darwin - twór­ca teorii ewolucji.
Jednym z pierwszych argentyńskich parków był założony w 1934 roku Park Narodowy Iguazu. Iguazu to wspaniały wodospad leżący na granicy Argentyny i Brazylii. W 1939 roku park narodowy założono również po drugiej stronie granicy, w Brazylii. Obecnie oba parki zostały jako całość wpisane na listę UNESCO. Licznie występują tam rzadkie gatunki zwierząt, między innymi kapibary, jaguary, oceloty, leniwce dwupalczaste i tapiry. Innym znanym parkiem tego regionu jest założony w 1929 roku Park Narodowy Wodospadu Kaieteur w Gujanie.
Jednym z największych obszarów chronionych w Argentynie jest założony w 1934 roku Park Narodowy Huapi Nahuel. Rezerwat obejmuje cały szereg środowisk - od pamp po wysokie góry z czapami wiecznego śniegu na szczytach. W parku żyją pumy, liczne ptaki i zwierzyna płowa.
W chilijskich wysokich Andach znajduje się kilka terenów chronionych, z których najsłynniej­szy jest Park Narodowy Bosque Fray Jorge (zał. 1941). Na leżącej w pobliżu wybrzeży Chile Wys­pie Wielkanocnej znajduje się znany na całym świecie Park Narodowy Rapa Nui (zał. 1935).
Od lat 60. mieszkańcy Ameryki Południowej coraz wyraźniej zaczęli sobie uświadamiać, że jeśli nie zaczną natychmiast otaczać opieką dzikiej przy­rody kontynentu, to wkrótce może się okazać, że nie ma już czego chronić. W Brazylii, w której wy­cinka tropikalnych lasów deszczowych przybiera­ła najbardziej dramatyczne rozmiary, istnieją obec­nie 273 obszary chronione o łącznej powierzchni 321898 km2. Jest to jednak zaledwie 3,78% po­wierzchni kraju. W Chile sytuacja przedstawia się o wiele lepiej. Tam obszary chronione zajmują 18,26% powierzchni kraju. W Ekwadorze pod ochroną jest aż 24% powierzchni kraju.
Na Karaibach liczba terenów chronionych, zwłaszcza rezerwatów morskich, stale wzrasta. Najsłynniejszym spośród około 40 parków narodo­wych w tym regionie jest Park Narodowy Wysp Dziewiczych założony na wyspach należących do Stanów Zjednoczonych. Na terenie parku znajdu­ją się liczne zatoki utworzone z raf koralowych. Odwiedzający park turyści mogą przez przeszklo­ne dna łodzi wycieczkowych podziwiać korale, a płetwonurkowie korzystać ze specjalnie ozna­czonych podwodnych szlaków.
Wiele krajów stara się chronić nie tylko gatun­ki zagrożone, ale i również te tereny, w których żyją zwierzęta pospolite, jednak charakterystycz­ne dla danego regionu. Jest to szczególnie ważne w Ameryce Łacińskiej, gdzie gwałtowny przyrost ludności sprawia, że nawet bezpieczne dziś -wydawałoby się - miejsca już wkrótce mogą paść ofiarą ekspansji cywilizacji.

Podobne prace

Do góry