Ocena brak

PARADYGMATY PEDAGOGICZNE - DIDASKALOCENTRYZM

Autor /Bolek21 Dodano /05.08.2011

Uprzywilejowanie społeczeństwa jako zasadniczej kategorii konstytuującej edukację. Społeczeństwo tworzy trwałe struktury praktyki edukacyjnej. Uczniowie stanowią ważne ogniwo łańcucha ciągłości kulturowej – przeniosą ją kolejnym pokoleniom. Szkoły tworzą niezbędne kadry dla wszystkich dziedzin gospodarki. Dziecko koncentruje się na przygotowaniu do pełnienia dorosłych ról. Jego indywidualność pozostaje poza zasięgiem zainteresowań pedagogów. Edukacja przewiduje przyswojenie określonej puli wiedzy niezbędnej do sprawowania konkretnych ról społecznych. Wiedza publiczna uznana za obiektywną wkracza w miejsce osobistej wiedzy ucznia i zaczyna nad nią dominować budując nowe kryteria oceny otaczającego ucznia świata – coraz mniej zindywidualizowane. Rozwój człowieka jest zmianą jego osobowości pod wpływem środowiska, w którym żyje – nieświadomie i niezależnie od jego intencji.

Didaskalocentryzm w wersji strukturalistycznej włącza praktykę edukacji w konflikty społeczne, czyniąc z niej narzędzie walki o dominację. Procesy edukacyjne służą zmianom społecznym, są obiektywne, zaplanowane i nastawione na wywoływanie określonych pożądanych ze społecznego punktu widzenia rezultatów w osobowości wychowanków. Pedagog modeluje zachowania wychowanka, przekazując mu obowiązujący sposób rozumowania i działania w świecie. Rozwój jednostki odbywa się według przyjętego wzorca. Stosowane są metody nagradzania i karania, modelowania, wpływu wychowawcy. Osobowość człowieka jest odbiciem stosunków społecznych. Nurty reprezentujące: teoria wychowania tradycyjnego (Herbarta), p. pozytywistyczna.

Wychowanie: świadome działanie edukacyjne zaangażowane w kształtowanie osobowości zdolnej do działania w warunkach strukturalnych konfliktów.

Didaskalocentryzm w wersji funkcjonalistycznej jest nastawiony na stopniową regulację procesów społecznych. Procesy edukacyjne są odbicie społecznego status quo i nie służą odkrywaniu nierówności społecznych, utrzymywaniu dominacji czy emancypacji. Nacisk na powiązanie edukacji z celami społecznymi, edukacja ma umożliwić taki rozwój jednostki, aby mogła ona przyswoić sobie społeczne status quo oraz tworzyć nowy obraz świata (zasada ciągłości i zmienności). Procesy edukacyjne mają stymulować rozwój jednostki poznawczy i moralny według przyjętych standardów – cel działań edukacyjnych. Pedagog stawia przed uczniem zadania, których wykonanie ułatwia nabywanie nowych, wyższych niż poprzednie kompetencji intelektualno-społecznych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie.

Wychowanie: świadome działanie edukacyjne nastawione na kształtowanie osobowości zgodnie ze standardem psychologiczno-społecznym obowiązującym w danej kulturze.

Podobne prace

Do góry