Ocena brak

Paprotniki - Widłaki jednakozarodnikowe

Autor /Tim Dodano /12.10.2011

Jednakozarodnikowość to występowanie morfologicznie jednakowych zarodników , z których wyrastają przedrośla obupłciowe.

Widłaki jednakozarodnikowe są grupą mało zróżnicowaną. Charakteryzują się wytwarzaniem zarodników jednego typu, z których rozwijają się obupłciowe gametofity.

Sporofity widłaków jednakozarodnikowych są najczęściej niedużymi, wiecznie zielonymi roślinami zielnymin. Nie wykazują wtórnego przyrostu na grubość. Ich pędy i korzenie są charakterystycznie, dychotomicznie rozgałęzione. Liście są drobne, szydlaste opatrzone nierozgałęzioną wiązką przewodzącą i pokrywają całą naziemną część rośliny. Korzenie najczęściej płożą się po ziemi. Niektóre z nich wznoszą się, a na ich szczycie powstają liście zarodnionośne. Są one łuskowate i szersze od asymilacyjnych. Liście zarodnionośne są zazwyczaj skupione w kłosy zarodnionośne. Na ich górnej stronie powstaje zazwyczaj pojedyncza, nerkowata zarodnia (sporangium). Niektóre gatunki widłaków nie wykształcają kłosów zarodnionośnych. Ich liście zarodnionośne występują na częściach łodyg, na zmianę z odcinkami, na których znajdują się normalnie liście asymilacyjne. (Widłak Wroniec)

Jednakowe zarodniki kiełkują niekiedy dopiero po kilku latach, a gametofit pozostaje w stanie spoczynku do momentu kiedy nie wejdzie w symbiozę z odpowiednim grzybem.

Gametofity (przedrośla) widłaków jednakozarodnikowych są obupłciowe. Mają wygląd białawych bezzielenowych. Mają wygląd białawych, bezzieleniowych, saprofitycznych bulwek pokrytych chwytnikami pobierającymi wodę. Żyją w glebi, czerpiąc substancje odżywcze dzięki grzybom mikoryzującym. Niejednokrotnie dojrzewają dopiero po kilkunastu latach. Rodnie i plemnie skupiają się w szczytowej części przedrośla. Do zapłodnienia dochodzi w warstwie wody. Młody sporofit szybko uniezależnia się od gametofitu, jednak jego wzrost jest bardzo powolny.

W Polskiej florze występuje sześć gatunków widłaków jednakozarodnikowych, są to:

- Widłak Jałowcowaty. Ma długie płożące pędy, gęsto okryte sztywnymi żywozielnymi listkami. Na podnoszących się łodygach, bezpośrednio nad liśćmi asymilacyjnymi znajdują się żółtawe kłosy zarodnionośne. Widłaka tego można spotkać w starych lasach iglastych

- Widłak Goździsty. Jest nieco rzadszy. Ma wyraźnie widlasto rozgałęziające się , płożące się po ziemi pędy. Jego listki przylegają do łodyżek, dlatego roślina zdaje się być cienka i wiotka. Każy listek zakończony jest cienkim białym włosem, co nadaje mu jasnozieloną barwę. Rośnie w suchych lasach sosnowych i na wrzosowiskach

- Widłak Wrońca.. Najłatwiej jest go spotkać na zboczach gór, żadziej na nizinach, w borach sosnowych i świerkowych. Jego łodygi są wyprostowane, gęsto pokrytee nastroszonymi, żywozielonymi liśćmi. W górnej części łodyżek znajdują się liście dźwigające zarodnie. Zarodnie można łatwo zauważyć.

- Widłak spłaszczony ma uniesione w górę, spłaszczone pędy. Ten kształt zawdzięcza specyficznemu ułożeniu jasnozielonych, łuskowatych listków. Jest rośliną bardzo rzadko spotykaną w lasach iglastych.

- Pozostałe gatunki widłaków są niezwykle żadkie.

Podobne prace

Do góry