Ocena brak

Paprotnik szczecinkozębny

Autor /Eliasz Dodano /24.01.2012

Istnieje kilka różnych odmian hodowlanych P.setiferum. W obrębie każdej odmiany powstało wiele roślin, które można zaklasyfikować jako pododmiany. Widoczna na zdjęciu roślina należy do licznej grupy Divisilobum. Zimozielony paprotnik szczecinkozębny jest w pełni odporny na mróz. Jego zeszłoroczne liście obumierają dopiero wtedy, gdy wiosną zaczynają się rozwijać młode pędy o delikatnej, miedzianej barwie. Każdy liść składa się z wielu delikatnych blaszek, które z kolei są podzielone na 12-20 części. Liście często osiągają 60 cm wysokości, a jeśli korzenie mają nieograniczony wzrost w chłodnych, wilgotnych warunkach, wysokość ta może zostać podwojona. Roślina ma głęboki, matowy odcień zieleni, a każda łukowato wygięta łodyga jest pokryta złocistobrązowymi łuskami.

Paproć ta wytrzyma temperatury tak niskie jak -15°C; jednak korzystny jest zakres od 7 do I3°C. W lecie preferuje chłodne warunki uprawy i nie służą jej temperatury powyżej 24°C.

Najlepiej rośnie w cieniu. Dobrze znosi słabe oświetlenie, przy czym promienie słońca muszą być rozproszone. Potrzebuje miejsca osłoniętego przed wiatrem.

Podłoże musi być wilgotne, ale nie przesiąknięte. Nie stawiamy rośliny w wodzie. Paproć wytrzyma niedobór wody, ale ograniczy to jej wzrost. W zimne dni okazy w doniczkach podlewamy bardzo oszczędnie.

Paprotnik szczecinkozębny nie wymaga zwiększonej wilgotności. Zazwyczaj wystarcza mu wilgotność pochodząca z odpowiednio nawilżonego podłoża.

Rośliny o ustabilizowanych korzeniach zasilamy nawozem bogatym w potas, raz wiosną i raz latem.

Stosujemy łatwo przepuszczalne podłoże, bogate w substancje organiczne. Jeśli dodamy do ziemi gliniastej posiekany mech, będzie lepiej zatrzymywać wilgoć, nie tracąc przepuszczalności.

Gatunek ten rozmnażamy przez wysiew zarodników. Możemy go posadzić w szczelinach chodnika.

GDY ZAUWAŻYSZ

Warunki Unikajmy krańcowych temperatur i wilgoci. Ich wynikiem będzie powolne umieranie rośliny.

Podobne prace

Do góry