Ocena brak

Papiestwo nowego stulecia

Autor /Titussss Dodano /02.05.2013

Wielki problem ekumeniczny stanowiło papiestwo samo w sobie, co stwierdzili Paweł VIi Jan Paweł II (z tym, że ten ostatni w encyklice Ut unum sint zaprosił chrześcijanniekatolików do wspólnej dyskusji nad tym tematem). Eklezjologia Soboru Watykańskiego II i rozwój życia Kościoła dały nowa przestrzeń biskupom oraz ich narodowym zrzeszeniom,takim jak konferencje episkopalne. W każdym razie po Soborze nie uległa zmniejszeniu rolapapieża w Kościele katolickim, chociaż znalazła nowe sposoby wyrazu.

Rzym stał sięekumenicznym skrzyżowaniem, gdzie niemal wszyscy zwierzchnicy Kościołówchrześcijańskich składają wizyty papieżowi rzymskiemu. Można powiedzieć, że ponadróżnymi wizjami teologicznymi spotykamy się z powszechnym uznaniem (faktycznej) rolipapieża jako lidera chrześcijańskiego ze strony licznych społeczności świata niekatolickiego.Nawet jeśli takie uznanie pojawia się w tradycji wschodniej, jest czymś o wiele bardziejniezwykłym dla tradycji ewangelickiej.Globalizacja, skupienie uwagi mediów na głowie Kościoła katolickiego, konieczność, byświat chrześcijański miał swojego rzecznika, podkreślają rolę papiestwa.

Z drugiej strony, wpogrzebie Jana Pawła II uczestniczyła imponująca liczba głów państwa i przywódcówchrześcijańskich, którzy z pewnością oddawali hołd niezwykłej postaci papieża, lecz równieżpotwierdzali znaczenie samego papiestwa. Nigdy wcześniej, przed 2005 r., patriarchaKonstantynopola ani prawosławny arcybiskup Aten czy Albanii nie uczestniczyli w pogrzebie biskupa Rzymu, obok prymasa anglikańskiego oraz innych przedstawicieli świataprawosławnego i ewangelickiego.Ten pogrzeb pokazał również wielką uwagę całego świata katolickiego skupioną napapieżu. Pontyfikat Jana Pawła II w istotny sposób na nowo potwierdza rolę papiestwa,ponad modelem typowym dla świata włoskiego. Elekcja Benedykta XVI, papieża-Niemca, wsześćdziesiąt lat po zakończeniu II wojny światowej, to ważny sygnał dla świataniemieckiego.

Podróże Jana Pawła II, wykorzystanie mediów, zmiana mentalności -naznaczają powrót do relacji pomiędzy papiestwem a Europą na płaszczyźnie powszechnejświadomości wśród wiernych. Światowe Dni Młodzieży - w Paryżu, Rzymie, Kolonii - towydarzenia silnie łączące młode pokolenia z papieżem. Kompleks wobec Rzymu, jakizaznaczył się po Soborze Watykańskim II, uległ zmniejszeniu. Co więcej, można powiedzieć,że od 1978 r. również w świecie katolickim poza Europą, dzięki mediom i podróżom KarolaWojtyły, odnotowano wielki wzrost uwagi w odniesieniu do papieża.

Jego postać stała się bliższa milionom wiernych w sposób niespotykany winnych stuleciach, gdy papież rzymski był postacią nieznaną większości katolików. Wydajesię, że jest to cecha, której przeznaczeniem jest towarzyszyć katolicyzmowi w przyszłości,ponieważ postać papieża w wierze katolickiej coraz bardziej wyraża jedność samychkatolików i zbliżanie się Kościoła powszechnego do jednej wspólnoty poprzezprzywoływanie jednego imienia, jednej posługi i jednej twarzy.

Podobne prace

Do góry