Ocena brak

PANTHER PZKPFW V (SdKfz171) - czołg

Autor /emil Dodano /28.02.2011

Niemiecki czołg średni, uważany za jeden z najlepszych wozów bojo­wych 11 wojny światowej. Prace nad jego skonstruowaniem rozpoczęto w dwóch niemieckich zakładach, Daimler Benz i MAN (Maschinenfa-brik Augsberg-Nlirnberg), w paź­dzierniku 1941 r. na zamówienie zło­żone przez dowództwo wojsk lądo­wych, zaniepokojone porażkami czołgów niemieckich w walkach z radzieckimi *T-34. Niemieccy kon­struktorzy, wysoko oceniając zwrot-ność, siłę ognia i ukształtowanie pan­cerza T-34, zamierzali skopiować ten czołg, ale nie zgodził się na to Adolf Hitler. Projekt czołgu opracowany w zakładach Daimler Benz został w kwietniu 1942 r. odrzucony, gdyż uznano, że rozwiązania proponowa­ne przez konstruktorów z zakładów MAN są lepsze i one we wrześniu otrzymały zamówienie.

Zanim uru­chomiono produkcję seryjną, do­wództwo zażądało pogrubienia pan­cerza z 60 do 80 mm, co zwiększyło wagę wozu bojowego o 9 t, zmusiło konstruktorów do wprowadzenia m.in. zmian układu jezdnego i niekorzystnie odbiło się na możliwościach nowego czołgu. Produkcję seryjną uruchomiono w styczniu 1943 r. i pierwsze egzemplarze gotowe były do służby frontowej miesiąc później; po wyprodukowaniu 20 egzemplarzy z silnikami o mocy 650 KM zastoso­wano silniki o mocy 700 KM. W wy­niku dalszych zmian (m.in. zastoso­wania nowej skrzyni biegów) po­wstała wersja D {Ausfuhrung D).

W maju 1943 r. pierwsze wozy dotar­ły do 51 i 52 dywizjonu pancernego, a 5 lipca nowe czołgi rzucono do bo­ju pod *Kurskiem; część z nich jednak zepsuła się, zanim dojecha­ły na pole bitwy. Wiele innych wy­cofano, aby poprawić wadliwe sy­stemy chłodzenia, przeniesienia na­pędu i zawieszenia. Produkcja nowej wersji A (nie wiadomo, dla­czego nie zachowano kolejności al­fabetycznej nazw wersji) rozpoczę­ła się w końcu 1943 r.; wprowadzo­no w niej wiele ulepszeń (m.in. opancerzoną wieżyczkę dowódcy z peryskopami, nowe zamocowanie karabinu maszynowego, osłony gą­sienic, chłodzenie układu wydecho­wego). W lipcu 1944 r. powstała ostateczna wersja G, w której wyko­rzystano uwagi załóg walczących w czołgach wersji D \ A.

Główne zmiany wprowadzono w kadłubie, zwiększając pancerz boczny w gór­nej części z 40 do 50 mm; wizjer kie­rowcy został usunięty z płyty czoło­wej w celu zwiększenia jej wytrzy­małości, a jego miejsce zajął obrotowy peryskop na górnej płycie; zmieniono konstrukcję zamocowania klap włazów dla kierowcy i radioo­peratora. Do końca wojny wyprodu­kowano 4814 czołgów tego typu *(w tym 3126 Ausf G), używanych powszechnie na froncie wschodnim i zachodnim. Były to doskonałe wo­zy bojowe, rozwijające dużą pręd­kość i bardzo zwrotne dzięki me­chanizmowi umożliwiającemu ruch gąsienic w przeciwstawnych kie­runkach.

Pochylone, grube płyty pancerza dobrze chroniły załogę, a pociski z rdzeniem wolframo­wym, wystrzeliwane z armaty dłu-golufowej kal. 75 mm, przebijały pancerz o grubości 122 mm z odle­głości 2000 m.

Podobne prace

Do góry