Ocena brak

Państwo Osmanów - Państwo Osmanów w XV i początkach XVI w.

Autor /caCpEr333 Dodano /21.10.2011

Fundamentalnym elementem stworzonego przez Turków państwa była religia. Islam dzielił ziemie na dwie strefy: kraje muzułmańskie i zamieszkała przez niewiernych. Turcy jednak nie prześladowali wyznawców innych religii. Inni wyznawcy cieszyli się tolerancją religijną choć musieli płacić za to specjalną daninę, haracz.

Drugim ważnym elementem potęgi Turków była ich zdolność do asymilacji kultur bardziej rozwiniętych. W swoim państwie wykorzystywali oni rozwiązania prawne i administracyjne m.in. bizantyjskie. Kultura turecka która w XVI w. przeżywała swój złoty wiek rozwijała się pod wpływem nauki arabskiej, literatury perskiej i sztuki bizantyjskiej.

W imperium tureckim wprowadzono jednolitą administrację. Terytoria podzielono na wielkie prowincje, kraje lenne i okręgi autonomiczne. Władzę absolutną sprawował sułtan, sprawami państwowymi zarządzał wielki wezyr, a wraz z rozrostem terytorialnym imperium powoływano także innych wysokich urzędników, wezyrów i paszów. Ciałem doradczym sułtanów był diwan, czyli zwoływana przez sułtanów rada państwa.

Armia składała się z opłacanych przez sułtana wojsk, stacjonujących w stolicy i fortecach oraz ze zwoływanych w razie potrzeby wojennej oddziałów pospolitego ruszenia. Ogromne znaczenie miała jazda- sipahi, której rekrutacja i pozycja w państwie przypominała feudalne rycerstwo europejskie. Do armii wcielano także jeńców wojennych, z czasem przygotowywanych do tej służby przemocą rekrutowanych chłopów chrześcijańskich, były to tzw. janczary.

Państwo tureckie nie niszczyło na podbitych terenach gospodarki, gdyż zgodnie z religią cała ziemia należała do Allacha, więc w praktyce była własnością sułtana. Obok dóbr państwowych i należących do muzułmańskich instytucji religijnych, istniały także gospodarstwa chłopskie. Ziemię państwową nadawano jako lenna wysokim urzędnikom oraz feudałom w zamian za obowiązek służby wojskowej.

Podobne prace

Do góry