Ocena brak

Państwo jako uczestnik SM - pojęcie państwa, kwestia suwerenności, powstania i upadku państwa oraz uznania państwa i rządu

Autor /Remigiusz767 Dodano /06.01.2012

Pojęcie państwa

Państwoorganizacja terytorialna, zamieszkała przez określoną ludność, posiadająca władzę najwyższą;(terytorium, ludność, rząd).

Suwerenność:

  • cecha przynależna tylko państwu,

  • cechą suwerenności jest pierwotność tzn. że rodzi się sama z siebie, jest tworzona od dołu, nikt jej nie nadaje,

  • jest cechą władzy najwyższej,

  • oznacza niezależność od żadnej innej władzy,

  • władza suwerenna najwyższa = całowładność i samowładność.

Całowładność – tzn. że władza suwerenna obejmuje całe terytorium oznaczone granicami, realizowana jest w ramach całego terytorium, obejmuje całą ludność, granicą tej władzy jest granica państwa.

Samowładność – władza suwerenna najwyższa niezależna od żadnej innej władzy, granicą suwerenności jednego państwa jest suwerenność (granica suwerenności) drugiego.

Powstanie państwafakt powstania państwa kwalifikowany jest najczęściej jako historyczny, polityczny, socjologiczny czy pozaprawny. Państwo powstaje w wyniku ewolucji często w procesie walki o niepodległość. Prawo międzynarodowe ustala warunki przy spełnieniu których państwo jest dopuszczone do społeczności międzynarodowej – staje się pełnoprawnym uczestnikiem stosunków międzynarodowych. Nowe państwa pojawiają się bądź w wyniku wojny, bądź w wyniku procesu pokojowego. Za podstawę klasyfikacji służyć może również inicjatywa czy wola, która doprowadza do powstania nowego tworu terytorialnego. Akty proklamujące nowe państwa mogą mieć charakter bądź aktów wewnętrznych – konstytucyjnych, bądź zawierać się mogą w umowach międzynarodowych lub decyzjach organów międzynarodowych.

Uznanie państwa i rząduuznanie międzynarodowe może odnosić się do różnych zagadnień, najczęściej jednak wiąże się ono z podmiotowością prawnomiędzynarodową oraz zdolnością do działania w stosunkach międzynarodową. W tym zakresie przedmiotem uznania może być nowo powstałe państwo, rząd, który doszedł do władzy w sposób niekonstytucyjny, np. w wyniku przemian rewolucyjnych, naród walczący o swoją niepodległość, powstańcy i strona wojująca. Uznanie międzynarodowe może dotyczyć także innych zagadnień, np. zmian terytorialnych, norm prawa międzynarodowego. Praktyka uznania powinna być prowadzona zgodnie z ogólnymi i powszechnie uznanymi zasadami prawa międzynarodowego, a w szczególności zgodnie z prawem narodów do samostanowienia i Kartą NZ. Jednakże nie wynika z tego, że państwo można zmusić do uznania innego państwa lub rządu. Uznanie ma raczej charakter deklaratywny, ustalający i rejestrujący fakt powstania nowego państwa, nie zaś konstytutywny, gdyż państwo zawdzięcza swe powstanie głębszym, obiektywnym przyczynom socjologiczno – historycznym i państwo zdolne do życia, może istnieć i działać niezależnie od tego czy zostało uznane.

Istnieją dwie formy prawne uznania:

  • uznania de facto, które jest nie pełne, nie ostateczne (gdyż istnieją np. wątpliwości co do trwałości państwa czy rządu), przeważnie nie połączone z nawiązaniem stosunków dyplomatycznych,

  • uznania de iure, które ma charakter oficjalny, ostateczny i pociąga za sobą ustanowienie wzajemnych, normalnych stosunków dyplomatycznych oraz uznanie mocy prawnej aktów prawnych uznanego państwa.

Sposoby (formy) w jakich uznanie jest udzielane:

  • uznanie wyraźne – państwo oświadcza, że uznaje nowe państwo, nowy rząd,

  • uznanie milczące (domniemane) – określone postępowanie państwa wskazuje na domniemanie, że państwo to uznało taką lub inną organizację (np. nawiązanie stosunków dyplomatycznych).

Podobne prace

Do góry