Ocena brak

PALAU WYSPY - inwazja 1944 r.

Autor /emil Dodano /28.02.2011

Wyspy będące częścią archipelagu Karolinów stanowiły od końca I wojny światowej terytorium man­datowe Japonii, która w okresie II wojny światowej wykorzystała je jako jedną z baz do zaatakowania Indii Holenderskich i Nowej Gwi­nei, a później jako przystań dla okrętów Połączonej Floty. W 1944 r. Japończycy skierowali do obrony głównej wyspy Peleliu 14 dywizję piechoty pod dowódz­twem gen. Sadao Inoue.

We wrze­śniu 1944 r. Amerykanie wyzna­czyli do zdobycia wyspy 1 dywizję piechoty morskiej (dowódca gen. W. H. Rupertus) wspieraną z morza przez silny zespół 5 pancerników, 5 krążowników ciężkich, 3 lekkich i 14 niszczycieli (dowódca kontr-adm. Jesse B. Oldendorf). Od 12 września okręty ostrzeliwały wy­spę, ale nie wyrządziły większych szkód obrońcom ukrytym w dosko­nale przygotowanych podziemnych schronach i grotach.

Oddziały pie­choty morskiej, które 15 września o godz. 8.45 rozpoczęły lądowanie na południowo-zachodnim brzegu Peleliu, poniosły wprawdzie cięż­kie straty, ale po dwudniowych walkach zdobyły lotnisko w połu­dniowej części wyspy. Japończycy wycofali się na północ, do bunkrów wybudowanych na zboczach masy­wu Umurbrogol. Walki o ten ma­syw trwały do 24 listopada i jego zdobycie zakończyło bitwę o Pele­liu.

Straty amerykańskie wyniosły 1534 zabitych i 6253 rannych. Po­legło 10 tys. japońskich żołnierzy i cywilów. 16 września, gdy trwały boje na Pe­leliu, amerykańskie dowództwo skierowało dwie grupy pułkowe 81 dywizji piechoty morskiej na wy­sepkę Angaur, ważną ze względu na znajdujące się tam lotnisko. Zdoby­to ją po dwudniowych walkach, w których zginęło 237 i odniosło ra­ny 907 żołnierzy amerykańskich; z 1400 żołnierzy japońskich tylko 45 oddało się do niewoli.

Podobne prace

Do góry