Ocena brak

Pacta preatoria - pojęcie i rodzaje

Autor /Erazm Dodano /17.11.2011

    Pacta praetoria były to umowy uznane i zaskarżalne przez prawo pretorskie. Należały do nich:

    a/. przyjęcie obowiązku wykonania w ściśle określonym terminie już istniejącego zobowiązania: własnego (constitutum debeti proprii) lub cudzego (constitutum debeti alieni). W drugim przypadku dłużnik uzyskiwał od wierzyciela odroczenie terminu, a przyjmująca na siebie świadczenie osoba trzecia występowała w charakterze poręczyciela. Umowa wierzyciela z dłużnikiem bądź osobą trzecią nie powodowała wygaśnięcia zobowiązania, ale ewentualna skarga wierzyciela o spełnienie świadczenia przed terminem była paraliżowana ekscepcją.

    b/. przyjęcie przez właścicieli statków (nautarum), gospód (cauponum) i stajni (stabulariorum) szczególnej odpowiedzialności za powierzone im przez gości rzeczy. Zobowiązywali się oni do zwrotu tych samych rzeczy w nienaruszonym stanie. Ponosili pełną odpowiedzialność, aż do utraty rzeczy wskutek przypadku (z tytułu custodia).

    c/. przyjęcie przez bankiera (receptum argentarii) obowiązku zapłaty długu swego klienta, który zaciągnął zobowiązanie wobec osoby trzeciej. Osoba ta mogła, gdy dłużnik nie spełnił świadczenia, dochodzić swej należności od bankiera.

    d/. przyjęcie przez arbitra (receptum arbitri) wobec stron z zapisu na sąd polubowny obowiązku wydania sentencji w sporze. Pretor nakładał na arbitra przymus w postaci grzywny (multae dictio) lub zajęcia rzeczy (pignoris capio) będącej jego własnością.

Podobne prace

Do góry