Ocena brak

Ostrygojad

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Łatwy do rozpoznania; długość ciała ok. 43 cm, ciężar ok. 500 g. Młode ptaki można rozpoznać w pierwsze, a czasami i w drugie lato po czarnobrązowym czubku dzioba i białej opasce na szyi, którą ptaki dorosłe mają tylko w szacie zimowej. Ostrygojad lata dość dobrze, chociaż nie jest zbyt zwrotny, nieźle pływa i w razie potrzeby potrafi zręcznie nurkować. Uciekając przed goniącym go sokołem lub bielikiem rzuca się nawet z lotu do wody. Po lądzie chodzi ciężko, ale potrafi także biegać. W południowe godziny drzemie stojąc chętnie na jednej nodze na skałach obmywanych falami.  

Środowisko: W Ameryce jego areał lęgowy sięga nieprzerwanie od Alaski po Ziemię Ognistą; poza tym gnieździ się w południowej Afryce i w Australii. We wschodniej Europie występuje w głębi lądu, w zachodniej natomiast jest prawdziwym ptakiem morskim, charakterystycznym elementem południowych wybrzeży Morza Północnego. W Polsce kilka par lęgnie się w zatokach Gdańskiej i Pomorskiej.

Gnieżdżące się na północy ostrygojady są ptakami wędrownymi; w sierpniu wyruszają w dużych stadach na wędrówkę, lecą wzdłuż wybrzeży morskich na południe wysoko i raczej milcząc. Niektóre dolatują do północnej Afryki. Ostrygojady środkowoeuropejskie są ptakami osiadłymi i koczującymi, które jedynie mróz-wypędza ze swoich terenów. Wiele z nich pozostaje także w najsroższe zimy, niemało też pada ich ofiarą. Bardzo rzadko instynkt wędrówki pcha je w głąb lądu.

Lęgi: Ostrygojady przez całe życie są wierne raz wybranemu rewirowi lęgowemu, a wiele z nich wiąże się z jednym partnerem na całe życie. Mimo to od wiosny do pełni lata odbywają się uroczyste toki w małych grupach. Raki stają obok siebie z dziobami skierowanymi ku dołowi, biegają razem to do przodu, to do tyłu, aby na koniec utworzyć krąg. Wołają przy tym w coraz szybszym tempie „kewik-kewik-kwik-kwik, kwik-kwirrr". To samo może być wykonywane w locie. Przystępują do lęgów dopiero w trzecim roku swego życia. Gniazdo umieszczone jest na ławicy piachu powyżej poziomu wody lub na łące w pobliżu wybrzeży i jest po prostu dołkiem wygrzebanym w ziemi, czasami jednak wypełnionym muszelkami i zwiędłymi liśćmi.

Ostrygojady nie gnieżdżą się w koloniach. Początek lęgów w drugiej dekadzie maja do czerwca, następne zniesienia możliwe także w lipcu. Drugie jajo, wielkości kurzego, składane jest w 24 godziny po pierwszym, trzecie i zwykle ostatnie 48 godzin później. Oboje rodzice często zmieniają się przy wysiadywaniu, które trwa od 27 do 30 dni. Początkowo podają młodym pokarm przed dziobem, a pary specjalizujące się w jedzeniu małży karmią pisklęta nawet po osiągnięciu przez nie samodzielności.

Prawdopodobnie dzioby młodych nadają się do rozłupywania skorupek małży dopiero po dłuższym czasie. Rodzice i inne dorosłe ostrygojady bronią lęgów przed plądrującymi gniazda wronami i dużymi mewami rozdzierająco krzycząc i zadając ciosy dziobami. Mimo to ok. 2/3 piskląt ginie w pierwszych dniach życia. Wiele z nich tonie, gdy rodzice w czasie odpływu prowadzą je na watty i nie zdążą uciec przed przypływem. Młode po urodzeniu ważą ok. 30 g. Ostrygojady mogą żyć długo: jeden z ptaków żył na wolności 36 lat.

Pożywienie: Małe zwierzęta plaż morskich. Ostrygojady wbijają swój długi, ostry dziób w otwarte małże i przecinają mięśnie zwieracze, zanim muszle się zamkną. Zdarza się, że małż jest szybszy i zaklinuje dziób ptaka, który wlecze go dopóty, dopóki zmęczony małż nie puści dzioba.

Podobne prace

Do góry