Ocena brak

OSTROWSKA EWA, z MROZÓW

Autor /yogra Dodano /13.03.2012

OSTROWSKA EWA, z MROZÓW, ur. 5 V 1907 w Kolbuszowej, zm. 11 XI 1977 w Krakowie, językoznawca. Studiowała filologię pol. na UJ (1926-32) pod kier. K. Nitscha i I. Chrzanowskiego. W 1933-39 i 1944-46 pracowała jako nauczycielka gimn. w Rzeszowie; była żoną pedagoga i powieściopisarza J. Ostrowskiego. Od 1948 pracownik UJ, 1954 docent, 1966 prof., kierownik Zakł. Gramatyki Diachronicznej Języka Polskiego. Czł. zespołu PAU i PAN opracowującego Słownik staropolski, od 1967 czł. Kom. Red.; była też czł. red. „Języka Polskiego". Zainteresowania swe koncentrowała na historii pol. formacji słowotwórczych, z czasem zaś gł. na języku artyst. literatury staropolskiej. Włączyła się swymi studiami do dyskusji n.t. źródeł i czasu powstania Bogurodzicy, rozpatrywała technikę poet. wierszy średniow. (Posłuchajcie bracia miła, Legenda o św. Aleksym, pieśń Jezus Chrystus, Bóg-człowiek...), artyzm toku składniowego prozy (Kazania świętokrzyskie), szereg studiów poświęciła artyzmowi języka Rejowego, (Bruegelpolskiej literatury), w analizach porównawczych ukazywała pokrewieństwa językowo-stylistyczne przedtem nie zauważone (np. Walka o piękne słowopsałterzowe.,,Psałterz" Kochanowskiego i,,Psałterz brzeski"), pisała o języku artyst. Kochanowskiego. Studia o literaturze staropol. zawierają książki: O artyzmie polskich średniowiecznych zabytków językowych (1967) oraz Z dziejów języka polskiego i jego piękna (1978). Ponadto w dorobku O. znajdują się rozbiory kryt. poezji współczesnej (m. in. utworów J. Przybosia, Z. Herberta, E. Brylla) druk. w „Języku Polskim".

F. SŁAWSKI Na jubileusz prof. E.O., „Jęz. Pol." 1977 z. 4; J. GODYŃ Wspomnienie o E.O., „Ruch Lit." 1978 z. 6.

Stanisław Urbańczyk

Podobne prace

Do góry