Ocena brak

Ostrogowiec czerwony

Autor /Tymon Dodano /13.01.2012

Wygląd: Trwała, prosto wzniesiona, wysokości do 1 m, naga roślina zielna, z krótkim, zdrewniałym korzeniem. Łodyga ulistniona naprzeciwległe, obła. Niebieskozielone liście nagie, dolne - krótkoogonko-we, szerokojajowate lub lancetowate, tępe, z nielicznymi ząbkami; średnie i górne - siedzące, u nasady zwężone albo sercowate, całobrzegie. Małe, purpurowe, rzadziej białe lub różowe kwiaty zebrane są w wielokwiatowe wiechy, początkowo bardzo gęste. Kielich jest górny, pię-ciodzialkowy, w czasie kwitnienia zwinięty. Korona kwiatowa grzbiecista, talerzykowata, rurka do 10 mm długości, wąska, u nasady wydłużona w cienką ostrogę; płatków 5 nierównej wielkości, i skierowany w górę, pozostałe 4 - w dół. W rurce korony 1 pręcik, zalążnia dolna, trójkrotna, z tylko 1 komorą płodną, szyjka wystaje z rurki korony początkowo tylko nieznacznie, później - do 6 milimetrów. Jednonasienna nie-łupka jest zwieńczona działkami kielicha, które wyrastają w pierzasto owłosione, u nasady lekko zrośnięte promienie.

Siedlisko: Miejsca słoneczne i gorące, na murach i w szparach skał, uprawiany w ogrodach i niekiedy zdziczały lub zadomowiony. (W Polsce podejmowane kilkakrotnie próby uprawy ostrogowca jako rośliny ozdobnej nie powiodły się z powodu wymarzania).

Rozmieszczenie: Dziko w krajach śródziemnomorskich, sporadycznie do Irlandii i Anglii.  

Okres kwitnienia: Od maja do lipca.

Zastosowanie: Młode liście spożywane są jako bardzo dobra sałata szczególnie chętnie na Sycylii; można je przyrządzać tak jak roszpunkę.

Uwagi ogólne: Takie samo zastosowanie ma ostrogowiec wąskolistny (Centranthus angusti-foius), który spotyka się aż do południowego Tyrolu. U ostrogowców nektar mieści się w długiej ostrodze, dostępnej tylko przez rurkę kwiatową, a zatem tylko dla owadów o długiej trąbce, jak motyle i pszczoły.

Podobne prace

Do góry