Ocena brak

Osteoporoza

Autor /demetrio Dodano /13.06.2014

Osteoporoza jest to choroba układowa szkieletu, w której występuje ilościowe zmniejszenie tkanki kostnej w jednostce objętości i zaburzenie jej mikroar-chitektoniki, skutkujące zwiększoną podatnością na złamania nieadekwatne do mocy obrażeń. Jest schorzeniem występującym przede wszystkim u kobiet w wieku starszym (około 70% wszystkich chorych). Dotyczy aż 30% osób płci żeńskiej w wieku pomenopauzalnym.

Wyróżniamy dwa rodzaje osteoporozy: pierwotną i wtórną. Do grupy pierwszej zaliczamy osteoporozę pomenopauzalną, starczą, młodzieńczą i idiopatyczną. Przyczyną osteoporozy wtórnej może być: unieruchomienie, nikotynizm, alkoholizm, stosowanie przewlekłe glikokortykosteroidów, leków przeciwmitotycznych, przeciwdrgawkowych, heparyny, antagonistów i analogów gonadoliberyny oraz liczne choroby (nadczynność tarczycy, przytarczyc i kory nadnerczy, cukrzyca typu I, przewlekłe choroby nerek, wątroby i przewodu pokarmowego z upośledzeniem wchłaniania, białaczki i przerzuty nowotworowe).

Przedmiotem ninićjszego rozdziału jest osteoporoza starcza, w której dominują zmiany inwolucyjne. Spada biosynteza witaminy D, obniża się jelitowe wchłanianie wapnia, wzrasta sekrecja parathormonu (PTH), zmniejsza się aktywność osteoblastów, rośnie resorpcja kości, co prowadzi do redukcji masy kostnej. W tym typie osteoporozy (występującym po 65. rż. zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn) dominują złamania szyjki kości udowej i kręgów.

Początek choroby jest bezobjawowy, z czasem dołączają się bóle, pogłębienie naturalnych krzywizn kręgosłupa, wzrost napięcia oraz bolesność mięśni przykręgosłupowych i międzyżebrowych, dochodzi do złamań. Najczęstsza lokalizacja uszkodzeń urazowych to szyjka i krętarz kości udowej.

Jeżeli tylko stan ogólny pacjenta na to pozwala, terapią z wyboru jest leczenie operacyjne z następczą, szybką rehabilitacją. Takie postępowanie najlepiej chroni chorego przed wynikającymi z długotrwałego unieruchomienia powikłaniami (m.in. zapaleniem płuc, zatorowością, odleżynami), które mogą doprowadzić do zgonu.

Na skutek deformacji kręgosłupa może powstać tzw. wdowi garb i obniżenie wzrostu. Złamania trzonów kręgów mają charakter kompresyjny, są zazwyczaj stabilne i bardzo rzadko wymagają interwencji chirurgicznej.

W diagnostyce osteoporozy opieramy się na badaniu densytometrycz-nym, które określa gęstość kośćca. Metody obrazowania radiologicznego pomagają w ocenie zmian deformatywnych i złamań. Należy również wspomnieć o badaniu histomorfometrycznym (biopsja tkanki kostnej z talerza kości biodrowej), które jest wnikliwe, lecz niestety mało dostępne.

Już w przypadku stwierdzenia u pacjenta osteopenii (niskiej masy kostnej) i przynajmniej jednego z czynników ryzyka należy włączyć działania profilaktyczne. Leczenie osteoporozy ma na celu głównie zmniejszenie ryzyka wystąpienia złamań.

 

Podobne prace

Do góry