Ocena brak

Ostajnica iberyjska

Autor /Gonzo Dodano /12.01.2012

Rodzina scynkowate (Scincidae)

Wygląd: bardzo podobna do o. nakra-pianej, ale mniejsza. Głowa mata, stożkowata o zaokrąglonym pysku, matych oczach i dobrze widocznych otworach usznych. Ogon dtugości tułowia, kończy się spiczasto, a nogi i palce są krótkie. Strona grzbietowa ubarwiona oliwko-wobrązowo, żółtobrązowo, brązowo lub szaro. Barwny wzór tworzą rozproszone, białawe, ciemno obwiedzione plamy w kształcie oczek; często po obu stronach grzbietu występuje szeroki, jasny pas. Pozbawiony desenia brzuch jasno ubarwiony. Całkowita długość ciała 158 mm.

Występowanie: Półwysep Iberyjski oprócz jego najbardziej północnej części i Pirenejów.

Środowisko: bardzo rozmaite; ostajnica iberyjska żyje zarówno na nasłonecznionych, suchych, porośniętych rzadką roślinnością obszarach (np. na terenach nadbrzeżnych), jak i w zarośniętych gęsto roślinnością, wilgotnych środowiskach. W górach dochodzi do wysokości 1100 m n.p.m.

Tryb życia: przebywająca przeważnie w ukryciu ostajnica iberyjska jest aktywna głównie w godzinach porannych. W ciągu dnia przebywa wśród gęstej roślinności, w ściótce liściastej i sianie oraz w luźniejszych glebach.

Rozród: samica rodzi, prawdopodobnie kilkakrotnie w ciągu roku, od 1 do 4 młodych, mierzących w momencie urodzin 55 mm długości.

Pokarm: drobne owady i ich larwy oraz stonogi, pająki i pareczniki.

Wrogowie: malpolon i gniewosz południowy, a także mewy.

Uwagi: biologia tego gatunku jest poznana bardzo słabo.

Gatunek pokrewny: na Zakaukaziu żyje, często jaskrawo ubarwiony, scynk długonogi* (Eu-meces schneideri), który może osiągać ponad 300 mm długości.

Podobne prace

Do góry